Сураи Ат-Талак — Оят 6

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَسْكِنُوهُنَّ: онҳоро ҷойгир кунед, манзил диҳед.
• مِنْ حَيْثُ سَكَنتُم: аз ҳамон ҷое, ки худатон зиндагӣ мекунед.
• مِنْ وُجْدِكُمْ: ба андозаи имкон ва тавонмандии шумо.
• وَلَا تُضَارُّوهُنَّ: ва ба онҳо зарар ва озор нарасонед.
• لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ: то ки бар онҳо тангӣ ва фишор оваред.
• أُولَاتِ حَمْلٍ: занони ҳомила.
• يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ: фарзанди худро ба дунё оваранд.
• أُجُورَهُنَّ: музди ширдиҳии онҳо.
• وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُم بِمَعْرُوفٍ: ва байни худ ба некӣ ва хубӣ машварат ва ҳамкорӣ кунед.
• تَعَاسَرْتُمْ: агар байни шумо душворӣ ва ихтилоф пайдо шавад.
• فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَى: пас зани дигаре барои ӯ шир медиҳад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба мардон фармон медиҳад, ки занони талоқдодаи худро дар давраи идда дар ҳамон ҷое, ки худашон зиндагӣ мекунанд ва ба андозаи имкону тавонмандии худ ҷой диҳанд. Аллоҳ касеро ба зиёда аз қудраташ таклиф намекунад. Ҳамчунин бояд ба онҳо зарар ва озор нарасонанд, то ки бар онҳо тангӣ ва фишор оваранд, хоҳ дар нафақа, хоҳ дар манзил ва хоҳ дар дигар корҳо. Агар занони талоқдода ҳомила бошанд, мардон бояд то вақти таваллуди фарзанд ба онҳо нафақа диҳанд. Пас аз таваллуд, агар он занон ба фарзанди мард шир диҳанд, бояд музди ширдиҳии онҳоро бидиҳанд. Дар ин бобат мард ва зан бояд ба некӣ ва хушӣ бо ҳам машварат кунанд ва ҳуқуқи якдигарро риоя намоянд. Аммо агар дар масоили музди ширдиҳӣ ва шартҳои он байни онҳо ихтилоф ва душворӣ пайдо шавад ва ба созиш нарасанд, пас мард метавонад зани дигареро барои ширдиҳии фарзандаш киро кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини адолат ва раҳмат аст ва ҳуқуқи занонро эҳтиром мекунад, ҳатто пас аз талоқ.
• Худованд таклифро ба андозаи тавонмандии бандагонаш муқаррар кардааст, ки ин осонӣ ва меҳрубонии Парвардигорро ифода мекунад.
• Ислом ба масъалаи нигоҳубин ва тарбияи фарзандон аҳамияти калон медиҳад ва падару модарро ба ҳамкорӣ ва созиш даъват мекунад.
• Ин оят мусулмононро ба некӣ, адолат ва риояи ҳуқуқи якдигар тарғиб менамояд, ки ин сабаби устувории хонавода ва ҷамъият мегардад.
• Ҳамаи ин ҳукмҳо нишонаи он аст, ки Қуръони Карим барои саодати инсон дар ҳаёти дунё ва охират нозил шудааст ва пайравӣ аз он ба хайру баракат мерасонад.