Surat Al-Mulk — Ayat 2

1. Tembung-tembung sing perlu dimangerteni:

• الْمَوْتَ (al-mauta): pati, yaiku pisahé ruh saka raga.
• الْحَيَاةَ (al-ḥayāta): urip.
• لِيَبْلُوَكُمْ (liyabluwakum): supaya nguji kowé kabèh.
• أَحْسَنُ عَمَلًا (aḥsanu 'amalan): sing paling apik lan paling bener lakuné.
• الْعَزِيزُ (al-'azīzu): Sing Maha Kuwasa, ora ana sing bisa ngalahaké.
• الْغَفُورُ (al-ghafūru): Sing Maha Ngapura.

1. Tafsiré ayat:

Allah iku Dzat sing nitahaké pati lan urip. Pati lan urip iki ora diciptakaké tanpa guna, nanging minangka sarana kanggo nguji manungsa: sapa ing antarané kowé sing paling apik lakuné. Sing dimaksud "paling apik lakuné" dudu mung akèh-akèhan amal, nanging amal sing paling ikhlas lan paling bener. Ikhlas tegesé mung kanggo ngabekti marang Allah, lan bener tegesé miturut tuntunané Nabi Muhammad ﷺ. Allah iku Maha Kuwasa, ora ana sing bisa ngalahaké Panjenengané, lan Maha Ngapura dosané hamba-hambané sing gelem tobat lan bali marang Panjenengané.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Urip iki dudu tujuan pungkasan, nanging papan ujian. Saben wong bakal diadili miturut amalé.
• Sing penting dudu akèhé amal, nanging kualitasé: ikhlas lan bener.
• Pati iku mesthi teka, mula kudu tansah nyiapake dhiri kanthi amal shalih.
• Allah iku Maha Kuwasa nanging uga Maha Ngapura, mula aja wedi tobat lan bali marang Panjenengané.
• Ayat iki ngajak manungsa seneng nglakoni kabecikan lan ngedohi larangan, supaya uripé dadi berkah lan selamet ing donya lan akherat.