Сураи Аль-Мульк — Оят 2

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• الْمَوْتَ: мамот, яъне ҷудо шудани рӯҳ аз бадан ва аз даст додани ҳаёт.
• الْحَيَاةَ: ҳаёт, яъне вуҷуди зиндагӣ ва рӯҳ дар бадан.
• لِيَبْلُوَكُمْ: то шуморо биёзмояд ва бисанҷад.
• أَحْسَنُ عَمَلًا: беҳтарин амал, яъне холистарин ва дурусттарин амал.
• الْعَزِيزُ: Ғолиб ва тавонманд, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад.
• الْغَفُورُ: Бахшанда, ки гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро меомурзад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло он Зотест, ки мамот ва ҳаётро офаридааст. Мамот низ офаридаи Худост, гарчанде ки он нестӣ аст, аммо нестии махсус — ҷудо шудани рӯҳ аз ҷисм, ки бо он ҳаёт аз бадан меравад. Ҳаётро низ Ӯ офаридааст, то ин ки зиндагиро ба шумо ато намояд. Ҳикмати офаридани ин ду ҳолат ин аст, ки шуморо биёзмояд ва бибинад, ки кадоме аз шумо амали беҳтар мекунад. Маънои «беҳтарин амал» он аст, ки амал ҳам холиста барои ризои Худо бошад ва ҳам мувофиқи суннати Паёмбар (с) анҷом дода шавад. Пас халосӣ дар он аст, ки амал танҳо барои рӯи Худо бошад, ва дурустӣ дар он аст, ки бар тибқи суннат сурат гирад. Ва Ӯст Ғолибе, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад, ва Бахшандае, ки гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро меомурзад.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Ин оят нишон медиҳад, ки мамот ва ҳаёт ҳар ду офаридаи Худованд ҳастанд ва ҳар яке ҳикмате доранд.
• Зиндагӣ саҳнаи имтиҳон аст, на мақсади ниҳоӣ. Пас бояд ҳар лаҳзаи онро барои амали нек истифода бурд.
• Беҳтарин амал он аст, ки ҳам ихлос дошта бошад ва ҳам мувофиқи суннат бошад; на танҳо зиёд, балки пок ва дуруст.
• Аллоҳ Ғолибу Бахшанда аст; ҳеҷ кас аз қудрати Ӯ наметавонад бигрезад, аммо дарҳои тавба ва бахшиш ҳамеша боз аст.
• Ин оят одамонро ба ибодат ва некӯкорӣ тарғиб мекунад ва аз гуноҳ бозмедорад, зеро ҳар амал дар пеши Худои Озмунгар сабт мешавад.
• Дарёфти он ки Худо бандагони тавбакунандаро мебахшад, умедворӣ мебахшад ва инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон наздиктар месозад.