Сураи Аль-Калам — Оят 32

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• عَسَىٰ: умед аст, шояд.
• يُبْدِلَنَا: ба мо иваз кунад, ба ҷои он чизи дигар диҳад.
• رَاغِبُونَ: умедворон, хоҳишмандон, рӯйоварон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки соҳибони боғ диданд, ки боғашон сӯхтааст, аввал ҳайрон шуданд ва гуфтанд, ки гумроҳ шудаем. Вақте ки фаҳмиданд, ки ин ҳамон боғи худи онҳост, гуфтанд: "Не, мо маҳрум шудаем." Сабаби маҳрумият ин буд, ки онҳо қасди бахилӣ карда буданд ва ҳаққи мискинонро намедоданд. Он гоҳ одилтарини онҳо гуфт: "Оё ба шумо нагуфтам, ки чаро истисно намекунед ва намегӯед: иншоаллоҳ?" Пас аз он ки ба худ омаданд, гуфтанд: "Пок аст Парвардигори мо аз зулм дар он чи ба мо расид, балки мо худ ба худ зулм кардем, зеро истисно накардем ва нияти бад доштем." Онҳо рӯй ба якдигар оварда, ҳар яке дигареро сарзаниш карданд, ки чаро истисно накарданд ва нияти бад доштанд. Гуфтанд: "Вой бар мо! Мо аз ҳад гузаштем, ки фақиронро манъ кардем ва амри Худоро хилоф намудем. Умед аст Парвардигори мо ба мо беҳтар аз он боғро иваз диҳад, зеро мо тавба кардем ва хатои худро эътироф намудем. Ҳамоно мо ба Парвардигори худ рӯйоваронем, умедвори афв ҳастем ва некӣ мехоҳем." Инчунин азоб дар дунё барои ҳар касе, ки амри Худоро хилоф кунад ва дар неъматҳои Худо бахилӣ намояд ва ҳаққи Худоро дар онҳо адо накунад, ҳамин гуна аст. Ва азоби охират бузургтар ва сахттар аст, агар медонистанд, аз ҳар сабаби сазовори азоб бозмеистоданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми хато кардан бояд зуд ба худ оем, тавба кунем ва хатои худро эътироф намоем.
• Нишон медиҳад, ки бахилӣ ва манъ кардани ҳаққи фақирон сабаби аз даст рафтани неъматҳо мегардад.
• Умедворӣ ба раҳмати Худо ва рӯй овардан ба Ӯ дар ҳамаи ҳолатҳо роҳи наҷот аст.
• Худо метавонад ба ҷои неъмати аздастрафта чизи беҳтар ато кунад, агар банда тавба кунад ва ба Ӯ рӯй оварад.
• Ин оят моро ба сӯи адолат, саховат ва адои ҳуқуқи дигарон ҳидоят мекунад.
• Ҳаёти дунё гузаро аст ва азоби охират сахттар аст, пас бояд аз гуноҳҳо парҳез кунем ва ба сӯи Худо бозгардем.