Сураи Аль-Калам — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• يَا وَيْلَنَا: "Эй вой бар мо!" — ин ибораи ҳасрат ва пушаймонӣ аст, ки одамон ҳангоми ба фалокат дучор шудан мегӯянд.
• طَاغِينَ: аз ҳад зиёдкунандагон, саркашон, аз ҳудуди Худо гузарандагон.

1. Тафсири оят:

Вақте ки боғдорони он боғ бо чашми худ диданд, ки боғашон пурра сӯхта ва хароб шудааст, аз дили пушаймон ва ҳасрат фарёд бардоштанд ва гуфтанд: "Эй вой бар мо! Ҳамоно мо аз ҳад зиёдкунандагон будем!"

Онҳо дарк карданд, ки ин фалокат на аз рӯи зулм ба онҳо расидааст, балки сабаби он худи онҳо буданд — онҳо қасд карда буданд, ки ҳосили боғро танҳо байни худ тақсим кунанд ва ҳаққи мискинону бенавоёнро надиҳанд. Ҳамин нияти бад ва саркашӣ аз фармони Худо боиси нест шудани неъматҳояшон гардид. Пас онҳо ба гуноҳи худ иқрор шуданд ва гуфтанд, ки мо худ бар худ зулм кардем ва аз ҳудуди Худо гузаштем.

Ин оят дарси ибрат аст барои ҳамаи инсонҳо: ҳар касе ки неъмати Худоро барои худ нигоҳ дорад ва ҳаққи дигаронро надиҳад, бояд бидонад, ки ин неъмат метавонад аз дасташ биравад. Ва ҳангоми аз даст рафтани неъмат, танҳо пушаймонӣ ва эътирофи гуноҳ боқӣ мемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худо амонат ҳастанд ва бояд ҳаққи онҳоро, аз ҷумла ҳаққи фақирон ва ниёзмандонро, адо кунем.
• Ҳар гуноҳ ва саркашӣ оқибат ба зиёни худи инсон мегардад, ҳатто агар дар аввал фоидае дошта бошад ҳам.
• Тавба ва эътирофи гуноҳ дар пеши Худо роҳи бозгашт аст; инсон бояд ҳангоми хато кардан зуд ба сӯи Худо рӯй оварад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша шукргузори неъматҳои Худо бошем ва аз бахилӣ ва худписандӣ дурӣ ҷӯем.
• Қуръони Карим бо чунин мисолҳо моро огоҳ мекунад, то дар зиндагӣ аз роҳи рост берун наравем ва ҳамеша ба ёди Худо бошем.