Сураи Аль-Калам — Оят 33

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كَذَٰلِكَ: Ҳамин тавр, монанди ин.
• الْعَذَابُ: Азоб, ҷазо.
• أَكْبَرُ: Бузургтар, сахттар.
• يَعْلَمُونَ: Медонистанд, огоҳ буданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он аст, ки Худованди Мутаъол мефармояд: Ҳамин тавр, монанди азобе, ки ба соҳибони боғ расид — яъне маҳрум шудан аз ризқу неъмат ва талаф ёфтани молу дороиашон — Мо касонеро, ки аз фармони Мо сарпечӣ мекунанд ва ношукрӣ менамоянд, азоб хоҳем кард. Ва ҳаром аст, ки азоби охират аз ин азоби дунё бузургтар ва сахттар аст. Агар мардум ин ҳақиқатро медонистанд ва ба он бовар доштанд, ҳаргиз аз роҳи Худо берун намерафтанд ва аз амалҳое, ки ба азоби дунёву охират мерасонанд, худро нигоҳ медоштанд.

Ин оят ба мо меомӯзад, ки азоби дунё — хоҳ аз даст додани неъматҳо, хоҳ сахтиҳо ва мушкилот — ҳама аз ҷониби Худованд аст ва он натиҷаи амалҳои худи инсон аст. Аммо азоби охират, ки ҷовидонӣ ва абадӣ аст, аз ҳамаи ин азобҳои дунёӣ бузургтар ва даҳшатноктар аст. Агар инсонҳо инро бо дили худ бовар мекарданд, ҳатман аз гуноҳу маъсият даст мекашиданд ва ба сӯи Худованд рӯ меоварданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб азоб намекунад; азоби дунё танҳо огоҳист барои онҳое, ки роҳи нодурустро интихоб мекунанд.
• Азоби охират бузургтар аст, ки ин инсонро водор мекунад, ки дар дунё ба амалҳои некӯ машғул шавад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё муваққатӣ ҳастанд ва набояд ба онҳо такя кунем, балки бояд шукргузор бошем ва онҳоро дар роҳи Худо сарф кунем.
• Қуръон бо чунин оятҳо инсонро ба андеша водор мекунад ва ӯро ба сӯи зиндагии ҷовидонӣ ва саодати абадӣ роҳнамоӣ мекунад.
• Ин оят меҳрубонии Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ пеш аз азоб огоҳ мекунад, то инсон тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.