سورت اعراف — آیت 149

د مهمو کلمو معنا:

• سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ: يعنې په لاسونو کې وغورځېدل، کنایه ده له پښېمانۍ او حسرت نه.
• ضَلُّوا: له سمې لارې او حق نه اوښتي وو.
• الْخَاسِرِينَ: هغه کسان چې خپل ځان او عملونه يې تاواني کړي وي.

د آيت تفسير:

کله چې د بني اسرائيلو هغه کسانو ته معلومه شوه چې دوى د گوساله په عبادت کولو سره ډېر لویه تېروتنه کړې وه، او موسى عليه السلام له غره نه راستون شو، نو دوى په خپله تېروتنه پښېمانه شول او په ډېره اندېښنه او حېرت کې يې وليدل چې دوى له سمې لارې نه اوښتي دي او د الله له دين نه لرې پرېوتي دي. دوى په خپله دې تېروتنه باندې دومره پښېمانه شول چې د دوى لاسونه په خپلو خولو کې ونيول شول (کنایه له سختې پښېمانۍ نه).

دوى په دې وخت کې د الله تعالی په درشل کې ژړل او توبه يې کوله او ويل يې: که زمونږ رب پر مونږ رحم ونه کړي او زمونږ دا ګناه وبخښي، نو مونږ به خامخا له تاواني او زيانمنو کسانو نه يو، ځکه چې مونږ د الله د عبادت پر ځای د گوسالې عبادت وکړ او خپل عملونه مو ضايع کړل.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د ګناه نه وروسته پښېماني او توبه د الله تعالی د رحمت د ترلاسه کولو لومړۍ کړۍ ده. بني اسرائيلو چې کله پښېماني وکړه، نو الله تعالی د هغوى توبه قبوله کړه.
2. مؤمن بايد په خپلو تېروتنو کې له الله تعالی نه د رحمت او بخښنې غوښتنه وکړي، ځکه چې الله تعالی ډېر رحم کوونکی او بخښونکی دی.
3. د ګناه نه وروسته له الله نه ناهيلي کول سم نه دي؛ بلکې انسان بايد تل د الله له رحمت نه هيله ولري او توبه ته مخه کړي.
4. دا آيت مونږ ته ښيي چې د ګناه پېژندل او پرې پښېمانه کېدل د ايمان يوه برخه ده، او دا چې انسان خپله تېروتنه ومني، دا د هغه د اصلاح لومړی ګام دی.
5. الله تعالی د توبې کوونکو بندګانو سره مينه کوي او د هغوى توبه قبلوي، لکه څنګه چې يې د بني اسرائيلو توبه قبوله کړه او د هغوى د گوسالې عبادت يې وبخښه.