Surja El-A'raf — Ajet 149

Kuptimet e fjalëve:

• "Sukita fî eydîhim" (سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ): Kjo shprehje arabe nënkupton pendim të thellë dhe keqardhje të madhe që e kaplon njeriun, sikur diçka e rëndë i ka rënë në duar dhe ai ka mbetur i pafuqishëm e i hutuar.
• "Dallû" (ضَلُّوا): Kanë humbur rrugën e drejtë dhe janë larguar nga udhëzimi i Zotit.
• "El-hasirîn" (الْخَاسِرِينَ): Të humburit, ata që kanë dështuar dhe kanë humbur si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër.

Tefsiri i ajetit:

Kur populli i Musait (paqja qoftë mbi të) u kthye nga adhurimi i viçit dhe pa se çfarë gabimi të madh kishin bërë, ata u penduan thellë dhe u mbushën me keqardhje. Ata e kuptuan se kishin humbur rrugën e drejtë dhe ishin larguar nga feja e Allahut duke adhuruar një viç të bërë nga duart e tyre, në vend të Zotit të Gjithëfuqishëm. Në atë moment, ata u kthyen te Zoti i tyre me përulësi dhe lutje, duke thënë: "Nëse Zoti ynë nuk na mëshiron dhe nuk na i falë mëkatet tona, ne me të vërtetë do të jemi ndër të humburit dhe të dështuarit." Ata e pranuan dobësinë e tyre dhe e dinin se pa mëshirën dhe faljen e Allahut, ata nuk kishin shpëtim.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Pendimi i sinqertë është dera e shpëtimit: Edhe pas një gabimi të madh si adhurimi i viçit, pendimi i sinqertë dhe kthimi te Allahu hap rrugën e mëshirës dhe faljes.
2. Njohja e gabimit është fillimi i rrugës së drejtë: Populli i Musait e pranoi se kishte humbur, dhe kjo pranim ishte hapi i parë drejt shpëtimit.
3. Mëshira dhe falja e Allahut janë të mëdha: Allahu është i Gjithëmëshirshëm dhe i Falës, Ai i pranon pendimet e robërve të Tij pavarësisht nga madhësia e mëkatit.
4. Të qenit nga "të humburit" është frika më e madhe: Besimtari duhet të ketë gjithmonë frikë se mos bie në humbje, dhe kjo frikë e shtyn atë drejt pendimit dhe kërkimit të faljes.
5. Lutja dhe përulja para Allahut: Në momentet e vështira, besimtari i drejtohet Zotit të tij me lutje dhe përulje, duke kërkuar mëshirën dhe faljen e Tij.