Сураи Аль-Муддассир — Оят 31

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «أَصْحَابَ النَّارِ»: нигаҳбонон ва хизматгорони оташи дузах.

— «عِدَّتَهُمْ»: шумораи онҳо, ки нӯздаҳ нафар аст.

— «فِتْنَةً»: имтиҳон ва озмоиш, ки боиси гумроҳии кофирон мегардад.

— «لِيَسْتَيْقِنَ»: то ки яқин ва боварӣ ҳосил кунанд.

— «يَرْتَابَ»: шак кунанд, дудила шаванд.

— «مَرَضٌ»: беморӣ, ки дар ин ҷо мурод нуфоқ ва шак дар дил аст.

— «مَثَلًا»: мисол, намунаи аҷиб ва ғайриоддӣ.

— «جُنُودَ رَبِّكَ»: лашкари Парвардигори ту, ки фариштагон ва дигар махлуқоти Ӯ мебошанд.

— «ذِكْرَىٰ»: панд ва ёдоварӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки нигаҳбонон ва хизматгорони оташи дузахро танҳо аз фариштагон қарор додем, на аз одамон ё ҷинҳо. Онҳо махлуқоти бузург ва сахтгир ҳастанд, ки ҳеҷ кас ба муқобили онҳо тобоварӣ карда наметавонад ва ба онҳо раҳм намекунанд. Ин шумораи муайян — яъне нӯздаҳ нафар —ро танҳо барои имтиҳон ва озмоиши кофирон гардонидем, то ки онҳо ба ин шумораи аҷиб эътироз кунанд ва гумроҳии онҳо афзун гардад.

Ҳамчунин ин шумора барои он аст, ки аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — ки Таврот ва Инҷил ба онҳо дода шудааст, ба ҳаққонияти ин оят ва дурустии паёмбари Худо (с) яқин ҳосил кунанд, зеро ин шумора бо он чизе ки дар китобҳои осмонии онҳо зикр шудааст, мувофиқ аст. Ва муъминон низ имони худро афзун гардонанд ва боварии онҳо ба Худо ва расулаш бештар шавад. Ҳамчунин аҳли китоб ва муъминон дар ин масъала ҳеҷ гуна шак ва дудилагӣ накунанд.

Аммо касоне ки дар дилҳояшон беморӣ — яъне нуфоқ ва шак — ҳаст ва инчунин кофирон мегӯянд: «Худо аз ин шумораи аҷиб чӣ мақсад дошт?» Онҳо инро барои масхара ва инкор мегӯянд. Ҳамин тавр Худо ҳар касро ки бихоҳад, гумроҳ мекунад ва ҳар касро ки бихоҳад, ҳидоят менамояд. Ва касе лашкари Парвардигори туро — ки фариштагон ва дигар махлуқоти Ӯ ҳастанд — намедонад, магар худи Ӯ. Ва ин оташи дузах танҳо панд ва ёдоварӣ барои мардум аст, то ки аз он ибрат гиранд ва ба сӯи Худо бозгарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо дорои лашкари бузург ва махлуқоти зиёд аст, ки танҳо Ӯ шумора ва аҳволи онҳоро медонад; ин боиси афзун шудани тавозуъ ва таслим шудан ба фармони Ӯ мегардад.

— Озмоиш ва имтиҳон воситаест барои ҷудо шудани муъмин аз кофир ва мунофиқ; пас бояд ҳангоми дучор шудан ба оятҳои ғайриоддии Қуръон таслим шавем ва эътироз накунем.

— Қуръон барои аҳли китоб низ далели ростӣ ва тасдиқи китобҳои пешина аст; ин боиси яқини бештар ва имон овардан мегардад.

— Муъминон аз ҳар ояти Қуръон имонашон зиёд мешавад; пас бояд Қуръонро бисёр хонем ва дар он тафаккур кунем.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки шак ва нуфоқ боиси гумроҳӣ мегардад, вале ҳидоят танҳо ба дасти Худост; пас бояд аз Ӯ ҳидоят ва сабот талаб кунем.

— Оташи дузах ва нигаҳбонони он танҳо барои панд ва ёдоварӣ аст, то инсон аз гуноҳ бипарҳезад ва ба сӯи раҳмати Худо рӯй оварад.