Сураи Аль-Муддассир — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «كَلَّا»: ҳарфест барои рад кардан ва боздоштан, яъне «не чунин аст» ё «ҳаргиз нангаред».

— «الْقَمَر»: моҳ, яке аз нишонаҳои бузурги қудрати Худованд дар осмон.

1. Тафсири оят:

Дар ояти пеш аз ин, баъзе аз кофирон чунин мепиндоштанд, ки нигаҳбонони дӯзах онҳоро аз азоб раҳо мекунанд ё ки онҳоро ба сабаби зиёдии гуноҳашон фурӯ мебаранд. Худованд ин гуфтаро рад мекунад ва мефармояд, ки ҳаргиз чунин нест. Сипас ба Моҳ қасам ёд мекунад. Қасам ба Моҳ барои он аст, ки ин ситораи осмонӣ аз нишонаҳои равшани қудрати Парвардигор аст ва инсонро ба андеша дар бораи офариниш ва тадбири Худо ҳидоят мекунад. Моҳ бо ҳаракати дақиқи худ ва тағйирёбии манзалаҳояш далели равшани дониш ва ҳикмати Офаридгор аст. Ин қасам оғози силсилаи қасамҳост, ки дар оятҳои баъдӣ ба шаб ҳангоми рафтан ва ба субҳ ҳангоми равшан шудан идома меёбад, то инсонро ба ҳақиқати рӯзи қиёмат ва ҷазои аъмол бовар кунонад.

1. Фоидаҳои оят:

— Худованд ба махлуқоти бузурги худ қасам ёд мекунад, то диққати инсонро ба азимӣ ва ҳикмати офариниш ҷалб намояд.

— Моҳ ва дигар нишонаҳои табиат далелҳои равшани вуҷуд ва қудрати Худо ҳастанд; андеша дар бораи онҳо имонро қавӣ мегардонад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо услуби гуногун — гоҳ бо баён, гоҳ бо қасам — инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Қасамҳои Қуръонӣ инсонро ба тафаккур ва бедорӣ даъват мекунанд, то аз ғафлат ва бепарвоӣ дур шавад.

— Ин оят умед ва боварро дар дили муъмин зиёд мекунад, ки Худованди ҳаким ҳама чизро бо ҳикмат ва адл идора мекунад ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ пинҳон нест.