Сураи Аль-Муддассир — Оят 30

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• عَلَيْهَا: бар он (яъне бар оташи дузах).
• تِسْعَةَ عَشَرَ: нуздаҳ нафар.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки бар оташи дузах нуздаҳ фариштаи нигаҳбон гумошта шудаанд. Ин фариштаҳо азиму сахтгиранд ва амри Худоро дар азоб додани аҳли дузах иҷро мекунанд. Онҳо хазинадорони дузах мебошанд, ки ҳеҷ гоҳ аз фармони Аллоҳ сарпечӣ намекунанд ва он чиро, ки амр шудааст, ба ҷо меоранд. Шумораи онҳо нуздаҳ нафар аст ва ин рақам дақиқ ва муайян аст, ки Худованд худаш онро зикр кардааст. Ҳикмати ин шумораи мушаххас дар он аст, ки бандагон ба қудрати Аллоҳ бовар кунанд ва бидонанд, ки азоби дузах воқеӣ ва ҷиддӣ аст. Ин фариштаҳо барои иҷрои адлу инсофи Худованд бар бандагони гуноҳкор таъйин шудаанд ва ҳеҷ кас наметавонад аз дасти онҳо бигрезад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим китоби ҳақ аст ва ҳамаи хабарҳои он рост мебошанд, зеро Худованд дақиқ шумораи нигаҳбонони дузахро зикр кардааст.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва азоби дузах инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба сӯи некӣ ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба раҳмати Аллоҳ умедвор бошем ва аз азоби Ӯ битарсем, зеро ҳақиқати дузах воқеӣ аст.
• Қуръон ба забони равшан ва фаҳмо сухан мегӯяд, то ҳамаи одамон, аз ҳар сатҳу синф, аз он баҳра гиранд ва ба сӯи роҳи рост ҳидоят шаванд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба амрҳои Аллоҳ итоат кунем ва аз маъсият дурӣ ҷӯем, то аз чунин азоби сахт наҷот ёбем.