Сураи Аль-Муддассир — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَصْحَابَ الْيَمِينِ: асҳоби ямин — яъне бандагони солеҳу мухлисе, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашон ба дасти рости онҳо дода мешавад ва аз ҷумлаи наҷотёфтагон ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Ҳар як шахс дар гирифтори амалҳои бади худ аст ва то ҷавобгарии онро надиҳад, аз он озод намешавад. Ин ҳукм ба ҳамаи одамон тааллуқ дорад, ба ҷуз бандагони солеҳу мухлисе, ки бо итоати Худо гарданашонро озод кардаанд. Онҳо касоне ҳастанд, ки фарзҳои Худоро ба ҷо овардаанд ва аз ҳаромҳо дурӣ ҷустаанд. Ин гурӯҳ дар боғҳои биҳишт қарор мегиранд, ки тавсифи онҳо дар тасаввур намегунҷад ва аз ҳама гуна азобу ҳисоб озоданд. Онҳо аз якдигар дар бораи гуноҳкорон мепурсанд, ки чӣ чиз шуморо ба дӯзах ворид кард? Гуноҳкорон ҷавоб медиҳанд: мо дар дунё аз намозгузорандагон набудем, ба мискинону ниёзмандон садақа намедодем, бо аҳли гумроҳӣ дар суханони ботил ҳамроҳ мешудем ва рӯзи ҳисобу ҷазоро дурӯғ мешуморидем, то даме ки мамот ба сари мо омад ва мо ҳанӯз дар ҳамон гумроҳиву гуноҳҳо қарор доштему тавба накардем.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки амалҳои нек ва итоати Худо сабаби наҷот ва озодӣ аз азоби рӯзи қиёмат мегарданд.
• Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва онҳоро дар биҳишт ҷой медиҳад, ки ин умедворӣ ва рағбатро ба амалҳои нек зиёд мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки намоз бихонем, садақа диҳем, аз суханони ботил дурӣ ҷӯем ва рӯзи қиёматро бовар кунем.
• Ислом дини адолат ва раҳмат аст: касе, ки амали нек мекунад, аз ҷазои амалҳои бади дигарон зарар намебинад ва Худо гуноҳҳои ӯро мебахшад.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки роҳи наҷот дар итоати Худо ва дурӣ аз ҳаром аст, ва ин роҳ ба биҳишт ва хушнудии абадӣ мебарад.