Сураи Аль-Муддассир — Оят 38

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كُلُّ نَفْسٍ»: Ҳар як шахс, ҳар як инсон.
• «بِمَا كَسَبَتْ»: Ба сабаби он амалҳое, ки ба даст овардааст, яъне некӣ ё бадӣ.
• «رَهِينَةٌ»: Гаравидашуда, маҳбус ва вобаста ба амали худ.

1. Тафсири оят:

Ҳар як инсон ба амалҳои худе, ки дар дунё анҷом додааст, гаравида шудааст. Агар амалҳояш некӯкорона бошанд, онҳо сабаби наҷот ва озодии ӯ мегарданд; ва агар амалҳояш бад бошанд, онҳо ӯро ба ҳалокат ва зиён мекашонанд. Ҳеҷ кас наметавонад аз натиҷаи кирдори худ бигрезад, магар ба лутфу раҳмати Худованд ва амалҳои солеҳ. Ин оят ёдоварӣ мекунад, ки ҳар шахс дар баробари амали худ масъул аст ва наҷот ё ҳалокати ӯ ба дасти худи ӯ вобастагӣ дорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд ҳамеша ба амалҳои некӯ кӯшиш кунад, зеро ҳар амал дар рӯзи қиёмат баён мешавад.
• Оят боиси бедор шудани масъулиятшиносӣ дар дили инсон мегардад ва ӯро аз гуноҳ бозмедорад.
• Раҳмати Худованд барои касоне, ки тавба мекунанд ва амалҳои солеҳ анҷом медиҳанд, кушода аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷуз аз Худо ба касе такя накунем ва танҳо бо амали нек ба наҷот умедвор бошем.
• Ҳар як фард метавонад бо ихтиёри худ роҳи хайр ё шарро интихоб кунад ва ин интихоб сарнавишти абадии ӯро муайян мекунад.