Сураи Ан-Назиат — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «السَّابِحَاتِ»: ҷамъи «собиҳа» аст, яъне онҳое ки шино мекунанд; дар ин ҷо мақсад фариштагонест, ки дар фазои осмонҳо ва замин ҳаракат мекунанд, гӯё ки шино мекунанд.

— «سَبْحًا»: мафъули мутлақ аст ва барои таъкид омадааст, яъне шино кардани комил ва беҳамто.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки дар иҷрои фармонҳои Ӯ дар байни осмон ва замин бо суръат ва осонӣ ҳаракат мекунанд, мисли шинокунандае ки дар об бемамониат шино мекунад. Онҳо фармонҳои Парвардигорро бо тезӣ ва дақиқӣ иҷро менамоянд ва дар ҳаракати худ аз осмон ба замин ва аз замин ба осмон ҳеҷ монӣ надоранд. Ин қасам барои таъкиди ҳақиқати рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби бандагон аст, зеро пас аз ин оятҳо Аллоҳ аз рӯзи растохез хабар медиҳад. Қасам ба фариштагон нишонаи бузургии онҳо ва аҳамияти вазифаи онҳост, вале банда набояд ба ғайри Аллоҳ қасам ёд кунад, чунки қасам танҳо ба Аллоҳ равост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Бузургии фариштагон ва мақоми баланди онҳо дар назди Аллоҳ равшан мегардад, ки онҳо фармонҳои Ӯро бо суръат ва бе хато иҷро мекунанд.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки олами ғайб вуҷуд дорад ва фариштагон лашкари Аллоҳанд, ки кори ҷаҳонро тадбир менамоянд.

— Қасамҳои Аллоҳ дар Қуръон барои тақвияти имон ва боварӣ ба рӯзи қиёмат омадаанд, то инсон ба ҳисобу китоб омодагӣ бинад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба фармонҳои Аллоҳ бо тезӣ ва самимият итоат кунем, чунон ки фариштагон итоат мекунанд.

— Қуръон бо забоне сухан мегӯяд, ки барои инсон фаҳмо ва таъсирбахш аст; ташбеҳи ҳаракати фариштагон ба шино кардан дили инсонро ба бузургии офариниш ҷалб менамояд ва муҳаббати Ӯро дар дил зиёд мекунад.