Сураи Ат-Тарик — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَ»: рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «تُبْلَى»: озмуда мешавад, ошкор карда мешавад, санҷида мешавад.

— «السَّرَائِرُ»: ҷамъи «сарӣра», яъне ниятҳо, эътиқодҳо ва ҳолатҳои пинҳонии дилҳо, ки мардум аз дигарон пинҳон медоштанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад аз рӯзи қиёмат, ки дар он ҳамаи сирру пинҳонии дилҳо — ниятҳо, эътиқодҳо, муҳаббату нафрат ва он чизе, ки одамон дар дили худ пинҳон мекарданд — ошкор ва озмуда мешавад. Дар он рӯз ҳеҷ чиз пинҳон намемонад ва ҳар кас натиҷаи он чиро, ки дар ботин дошт, мебинад. Сирри нек аз сирри бад ҷудо мешавад ва ҳар як инсон мувофиқи он чи дар дилаш буд, ҷазо ё подош мегирад. Дар он рӯз на қуввае дорад, ки худро аз азоб бираҳонад, ва на ёваре, ки ӯро аз азоби Худо наҷот диҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки дилу нияти худро пок созем, зеро Худо на танҳо амалҳои зоҳирӣ, балки ботин ва ниятҳоро низ мебинад.

— Моро тарбият мекунад, ки амалҳоро барои ризои Худо ва бо нияти холис анҷом диҳем, на барои риё ва намоиш.

— Ба мо умед мебахшад, ки агар касе дар дил нияти нек дошта бошад, он низ рӯзи қиёмат ба нафъи ӯ ошкор мешавад.

— Моро огоҳ месозад, ки ҳеҷ сирре пинҳон намемонад ва ҳама чиз дар пешгоҳи Худои доно ошкор аст, пас бояд ҳамеша бо тақво ва ростӣ зиндагӣ кунем.

— Ин оят ба инсон ҳисси масъулият медиҳад ва ӯро ба сӯи ислоҳи ботин ва зоҳир ҳидоят мекунад, ки ин роҳи наҷот дар дунё ва охират аст.