Сураи Ат-Тарик — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «رَجْعِهِ»: бозгардонидани ӯ, яъне зинда кардани инсон пас аз марг барои ҳисобу ҷазо.
• «لَقَادِرٌ»: ҳатман тавоност, ки ин корро анҷом диҳад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Ҳамон Зоте, ки инсонро аз оби ночиз (мании беруншуда аз байни сулбӣ ва сина) офаридааст, бешак тавоност, ки ӯро пас аз марг боз зинда гардонад ва барои ҳисобу ҷазо ба пешгоҳи Худ баргардонад. Офариниши аввалини инсон аз чунин оби беарзиш барои Худованд осон буд, пас бозгардонидани ӯ пас аз марг низ барои Ӯ осон аст. Ин оят далели равшанест бар ҳақ будани рӯзи қиёмат ва зинда шудани мардум барои ҷавобгарӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд тавоное дорад, ки мурдагонро зинда кунад, ва ин боиси он мешавад, ки инсон ба рӯзи қиёмат боварӣ пайдо кунад.
• Инсон бояд дар бораи офариниши худ андеша кунад, то бузургии Худоро бишносад ва ба Ӯ таваккал кунад.
• Қуръон бо далелҳои равшан ва содда ба дили инсон роҳ меёбад ва ӯро ба андеша ва имон даъват мекунад.
• Боварӣ ба зинда шудан пас аз марг инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, зеро медонад, ки рӯзе барои ҳар амал ҷазо хоҳад дод.
• Ин оят умедворӣ медиҳад, ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат барқарор мешавад ва ҳеҷ амале беподош нахоҳад монд.