Сураи Ат-Тарик — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «قُوَّةٍ»: қувват, тавон, яъне ҳеҷ зӯре надорад, ки бо он худро аз азоб ҳифз кунад.

— «نَاصِرٍ»: ёвар, мададгор, яъне касе надорад, ки ӯро аз азоби Худо наҷот диҳад.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз, ки ниҳонҳо ошкор мегарданд ва сиришти нек аз бад ҷудо мешавад, инсон дар баробари ҳисоби Худованд тамоман бечора аст. Ҳеҷ қуввате надорад, ки бо он азоби Худоро аз худ дур кунад, ва ҳеҷ ёвару мададгоре надорад, ки ӯро аз азоби Худо бираҳонад. Ҳамон касе, ки дар дунё инкоркунандаи қиёмат буд ва гумон мекард, ки касе ӯро бозхост намекунад, дар он рӯз мебинад, ки на зӯре дорад ва на ёваре.

1. Фоидаҳо:

— Инсон бояд ҳамеша ба ёд дошта бошад, ки рӯзе хоҳад омад, ки ҳеҷ қувват ва ҳеҷ ёваре наметавонад ӯро аз ҳисоби Худо наҷот диҳад, ва ин боиси тақво ва амали нек мегардад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз ба сӯи Худованд тавба кунем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем.

— Ислом ба мо меомӯзад, ки танҳо ба Худованд такя кунем ва аз Ӯ мадад бихоҳем, зеро ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ наметавонад моро дар он рӯз ёрӣ диҳад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят менамояд, ки ин нишонаи раҳмати Худованд ба бандагонаш аст.