Сураи Аль-Лейль — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «اللَّيْلِ»: шаб.

— «يَغْشَىٰ»: мепӯшад, фаро мегирад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба шаб қасам ёд мекунад, он гоҳ ки торикии худро паҳн карда, замин ва ҳар он чи дар рӯи он аст, мепӯшад. Ин қасам ба як нишонаи бузурги қудрати Парвардигор ишора мекунад, ки шабро бо торикиаш ҳама чизро фаро мегирад ва оромиш ба башар меорад.

1. Фавоид:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар табиат бодиққат назар кунем ва аз онҳо ба бузургии Офаридгор пай барем.

— Қасами Аллоҳ ба шаб нишон медиҳад, ки шаб низ яке аз неъматҳои бузурги Ӯст, ки барои оромиш ва барқарор кардани қувваи инсон лозим аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Аллоҳ барои неъмати шабу рӯз ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.