Сураи Аль-Лейль — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «تَجَلَّى»: яъне равшан шуд, ошкор гардид ва паҳн шуд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба рӯз савганд ёд мекунад, он гоҳ ки торикии шабро мепӯшонад ва бо нури худ офоқро равшан месозад. Ин савганд барои таъкиди он аст, ки амалҳои бандагон гуногунанд: баъзе барои дунё меҳнат мекунанд ва баъзе барои охират.

1. Фоидаҳо:

— Рӯз бо нури худ нишонаи қудрати Аллоҳ аст ва бандаро ба андеша водор мекунад.

— Тафовути рӯзу шаб ва пайиҳам омадани онҳо далели ҳикмати Офаридгор аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки амалҳои худро барои охират рост кунем ва аз ғафлат дур бошем.

— Савгандҳои Аллоҳ ба офаридаҳояш қадру арзиши онҳоро баланд мебардорад ва моро ба шукргузорӣ ташвиқ мекунад.