Сураи Аль-Фатиха — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Сирoт: роҳ, тариқат.
• Анъамта: неъмат додӣ, марҳамат кардӣ.
• Ал-Мағзуби алайҳим: онҳое, ки бар онҳо ғазаб шудааст.
• Ад-Доллин: гумроҳон, онҳое, ки роҳи ростро гум кардаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят давоми дуои банда аст, ки аз Худованд мехоҳад ӯро ба роҳи рост ҳидоят кунад — роҳи он бандагони некӯкоре, ки Худованд ба онҳо неъмати ҳидоят ва тавфиқ ато кардааст. Инҳо паёмбарон, сиддиқон, шаҳидон ва солеҳон ҳастанд, ки ҳақро шинохтанд ва аз он пайравӣ карданд. Онҳо аҳли ҳидоят ва истиқоматанд.

Сипас банда аз Худованд мехоҳад, ки вайро аз роҳи онҳое, ки бар онҳо ғазаб шудааст, дур нигаҳ дорад. Инҳо касоне ҳастанд, ки ҳақро донистанд, аммо ба он амал накарданд — монанди яҳудиён ва касоне, ки ба онҳо монанданд.

Ҳамчунин аз роҳи гумроҳон, ки ҳақро наёфтанд ва аз сабаби кӯтоҳӣ дар ҷустуҷӯи ҳақ гумроҳ шуданд — монанди насрониён ва пайравони роҳи онҳо.

Ин оят ба банда меомӯзад, ки ҳамеша аз Худованд роҳи рост — роҳи бандагони некӯкор —ро бихоҳад ва аз роҳҳои ғазаб ва гумроҳӣ эҳтиёт кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъмати бузургтарин — неъмати ислом ва ҳидоят аст. Ҳар кас ҳақро беҳтар шиносад ва аз он бештар пайравӣ кунад, ба роҳи рост наздиктар аст.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки аз Худованд роҳи бандагони солеҳро бихоҳем ва ба онҳо пайравӣ кунем.
• Ин оят дарси аст, ки донистани ҳақ кофӣ нест, балки бояд ба он амал кард. Ҳамчунин набояд дар ҷустуҷӯи ҳақ кӯтоҳӣ кард.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша аз Худованд ҳидоят ва роҳи ростро талаб кунем, зеро ин роҳ ба саодати дунё ва охират мерасонад.
• Оят нишон медиҳад, ки пайравони паёмбар (с) ва асҳоби ӯ аз беҳтарин намунаҳои роҳи рост ҳастанд ва мо бояд аз онҳо ибрат гирем.
• Ин оят моро ба дӯстӣ ва пайравӣ аз роҳи некӯкон ва дурӣ аз роҳи ғазабшудагон ва гумроҳон даъват мекунад.