Сураи Аль-Фатиха — Оят 6

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «اهدِنَا»: моро роҳнамоӣ кун ва ба роҳи рост ҳидоят намо.
• «الصِّرَاطَ»: роҳи равшан ва кушода.
• «الْمُسْتَقِيمَ»: рост, бе каҷӣ ва инҳироф.

1. Тафсири оят:

Ин оят дуои бандагони муъмин аст, ки аз Парвардигор мехоҳанд онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кунад, дар он устувор гардонад ва ҳидояташонро афзун созад. «Роҳи рост» он роҳи равшану возеҳ аст, ки ҳеҷ каҷӣ ва гумроҳӣ дар он нест; ва он Ислом аст — ҳамон дине, ки Худованд бо паёмбари худ Муҳаммад (с) фиристод, ё Қуръони Карим аст. Ин дуо на танҳо барои касонест, ки ҳанӯз ҳидоят наёфтаанд, балки муъминон низ онро такрор мекунанд, то дар роҳи ҳақ собит бимонанд ва дараҷаи ҳидояташон баландтар гардад. Одамизод танҳо бо устуворӣ бар ин роҳ ба хушнудии Худо ва биҳишт ноил мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки ҳамеша аз Худо роҳнамоӣ ва собитқадамӣ дар дини ӯро бихоҳем.
• Нишон медиҳад, ки ҳидоят неъмати бузурги Худованд аст ва бояд ҳамеша барои он шукр гузорем ва онро талаб кунем.
• Ислом роҳи равшану рост аст, ки инсонро ба саодати дунёву охират мерасонад.
• Такрор кардани ин дуо дар ҳар намоз ба мо ёдоварӣ мекунад, ки ҳамеша ба Худо ниёз дорем ва бе ёрии Ӯ аз роҳи рост наметавонем устувор бимонанд.
• Ин оят муҳаббати байни банда ва Парвардигорро зиёд мекунад, зеро банда бо фурӯтанӣ аз Худои худ роҳи рост мепурсад ва Ӯ ҳамеша ҷавобгӯи дуоҳост.