Сураи Йунус — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• «الر»: ҳарфҳои ҷудогонаи алиф, лом, ро ҳастанд, ки дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадаанд ва маънои дақиқи онҳо назди Аллоҳ маълум аст; онҳо барои ҷалби таваҷҷуҳи шунавандагон ва нишон додани эъҷози Қуръон омадаанд.
• «تِلْكَ»: онҳо, инҳо — ишора ба оятҳои Қуръон.
• «آيَاتُ»: оятҳо, нишонаҳо.
• «الْكِتَابِ»: китоб — яъне Қуръони Карим.
• «الْحَكِيمِ»: ҳаким — пурҳикмат, муҳкам, ки дар он ҳикмат ва аҳкоми зиёде ҷамъ шудааст.

1. Тафсири оят:

Дар оғози ин сура ҳарфҳои ҷудогонаи «Алиф, Лом, Ро» омадаанд, ки монанди онҳо дар аввали сураи Бақара низ зикр шудааст ва маънои аниқи онҳо ба Аллоҳи Таоло маълум аст. Ин ҳарфҳо барои он омадаанд, ки диққати мардум ба Қуръон ҷалб шавад ва равшан гардад, ки ин Китоб бо вуҷуди аз ҳарфҳои оддии забон таркиб ёфтан, мӯъҷиза аст ва касе наметавонад монанди онро биёрад.

Баъд аз ин, Аллоҳи Таоло мефармояд: «Ин оятҳое, ки дар ин сура хонда мешаванд, оятҳои Китоби ҳаким — Қуръони пурҳикмат ҳастанд.» Яъне ин оятҳо бахше аз Қуръони Карим мебошанд, ки дар он ҳикмат, аҳком, ҳидоят ва роҳнамоии дуруст барои инсонҳо ҷамъ омадааст. Ин Китоб муҳкам аст, яъне оёти он устувор ва аз ҳар гуна халал ва норасоӣ пок аст; ҳукмҳои он бо ҳикмати бузург ва мантиқи дуруст асос ёфтаанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «ҳаким» ба маънои «муҳкам» аст — яъне китобе, ки ҳеҷ китоби дигаре баъд аз он наомадааст, ки онро ботил ё мансух созад, ва тамоми китобҳои осмонӣ ба он хотима ёфтаанд.

1. Фоидаҳо аз оят:

• Қуръони Карим китоби пурҳикмат ва муҳкам аст; ҳар касе ба он рӯй оварад, роҳи дурустро пайдо мекунад.
• Оятҳои Қуръон нишонаҳои равшани ҳаққонияти ин Китоб ва паёмбари Худо ҳастанд.
• Хондани Қуръон ва андеша кардан дар маъноҳои он ба инсон ҳикмат ва дониш меомӯзад.
• Қуръон барои ҳамаи замонҳо ва ҳамаи мардум фиристода шудааст ва ҳукмҳои он то рӯзи қиёмат эътибор доранд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром ва диққат хонем ва аз ҳикматҳои он дар зиндагии худ истифода барем.