Сураи Аль-Адият — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «الْعَادِيَاتِ»: аспҳои тездав, ки ба сӯи душман медаванд.

— «ضَبْحًا»: садои нафаси аспҳо ҳангоми давидан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба аспҳои тездави ҷангӣ қасам ёд мекунад, ки дар роҳи Ӯ ба сӯи душман мешитобанд ва аз шиддати давидан садои нафаскашии онҳо баланд мешавад. Ин қасам барои он аст, ки бандагони Худоро ба аҳамияти ҷиҳод ва саъю кӯшиш дар роҳи Ҳақ ҷалб намояд. Қасам хӯрдан танҳо ба Аллоҳ ҷоиз аст ва қасам ба ғайри Ӯ ширк мебошад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба махлуқоти худ — аспҳои тездав — қасам ёд мекунад, то бандагонашон ба бузургии офариниш ва қудрати Ӯ андеша кунанд.

— Ҷиҳод ва кӯшиш дар роҳи Аллоҳ аҳамияти бузург дорад, зеро ҳатто аспҳои ҷангӣ дар ин роҳ ситоиш шудаанд.

— Қасам танҳо ба Аллоҳ ҷоиз аст, ки ин тавҳидро тақвият мекунад ва моро аз ширк дур месозад.

— Ин оят моро ба амалҳои нек ва саъю кӯшиш дар роҳи Ҳақ ташвиқ мекунад, то ба савоби бузург ноил гардем.