Сураи Ат-Такасур — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «ثُمَّ» — сипас, баъд аз он.
• «لَتُسْأَلُنَّ» — ҳатман пурсида хоҳед шуд, саволу ҷавоб дода мешавед.
• «يَوْمَئِذٍ» — дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «النَّعِيمِ» — неъматҳо, яъне тамоми неъматҳое, ки Худованд дар дунё ба инсон ато кардааст, аз қабили сиҳатӣ, саломатӣ, сарват, фориғболӣ, хӯрок, нӯшокӣ ва дигар бартариҳо.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Худованд дар оятҳои пешина аз ғафлат ва машғулиятҳои дунёвии мардум сухан гуфт ва онҳоро аз оқибати он огоҳ кард, дар ин оят мефармояд, ки ҳатман дар рӯзи қиёмат ҳар як инсонро аз тамоми неъматҳое, ки дар дунё ба ӯ дода шуда буд, пурсида хоҳад шуд. Яъне Худованд аз сиҳатӣ, саломатӣ, сарват, молу дунё, фориғболӣ ва дигар неъматҳои худ пурсон мешавад, ки онҳоро дар чӣ роҳе сарф кардааст ва шукри онҳоро ба ҷо овардааст ё не. Ин савол барои ҳисобу китоб ва подошу ҷазо дода мешавад, то инсон бидонад, ки ҳар неъмате, ки ба ӯ дода шудааст, амонат аст ва ӯ дар баробари он масъул аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё на танҳо барои лаззатбардорӣ ва ғафлат аст, балки ҷои озмун ва масъулият аст.
• Ҳар неъмате, ки мо дорем — сиҳатӣ, саломатӣ, ризқу рӯзӣ, амният ва фориғболӣ — ҳама аз ҷониби Худованд аст ва мо бояд шукри онро ба ҷо орем.
• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳоро дар роҳи некӣ ва ризои Худованд сарф кунем, на дар роҳи гуноҳ ва исроф.
• Доираи савол дар рӯзи қиёмат фақат молу сарват нест, балки сиҳатӣ, вақт, қуввату қудрат ва ҳатто як ҷуръа об ва хӯрок низ дохил мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бояд шукргузор бошем ва аз Худованд барои неъматҳояш сипос гузорем, зеро шукр неъматро зиёд мекунад ва аз азоб нигоҳ медорад.
• Қуръон бо чунин оятҳо инсонро ба бедорӣ, масъулиятшиносӣ ва омодагӣ барои рӯзи қиёмат даъват мекунад, ки ин худ роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ аст.