Сураи Ат-Такасур — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ»: сипас, баъд аз он.

— «لَتَرَوُنَّهَا»: ҳатман онро хоҳед дид (яъне оташи дӯзахро).

— «عَيْنَ الْيَقِينِ»: худи яқин, яқини комил; яъне дидани бевосита ва бешубҳа, ки ҳеҷ тардиде дар он нест.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки инсонҳо аз ғафлат ва машғулияти дунё бедор мешаванд, Худованд хабар медиҳад, ки онҳо ҳатман оташи дӯзахро бо чашми сар хоҳанд дид — на хабар ва на шунидан, балки дидани бевосита ва равшан. Ин дидан ба гунаест, ки ҳеҷ шакку тардиде боқӣ намемонад; онҳо онро бо яқини комил мушоҳида мекунанд. Ин такрори хабар барои бузург нишон додани ҳавли он рӯз ва таъкид бар ҳақиқати ҳатмии он аст. Ҳар кас дар он рӯз бо чашми худ ҳақиқатро мебинад ва дигар ҳеҷ баҳонае надорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят инсонро аз ғафлат бедор мекунад ва ба ӯ мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё на ҳадафи ниҳоӣ аст.

— Он моро тарғиб мекунад, ки пеш аз дидани ҷазо, худро ба тавба ва амали солеҳ омода созем.

— Яқин доштан ба рӯзи қиёмат ва дӯзах сабаби парҳезгорӣ ва дурӣ аз гуноҳ мегардад.

— Ин оят раҳмати Худоро низ нишон медиҳад: пеш аз омадани он рӯз моро огоҳ мекунад, то фурсати ислоҳ дошта бошем.

— Ва моро ба сӯи хондани Қуръон ва андеша дар бораи оятҳои он ҳидоят мекунад, зеро дар онҳо роҳи наҷот ва саодати ҷовидон нишон дода шудааст.