Сураи Аль-Хумаза — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «عَمَدٍ»: ҷамъи «عمود» аст, яъне сутунҳо, устунҳо.

— «مُّمَدَّدَةٍ»: дароз кашидашуда, тӯлонӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи тавсифи оташи дӯзах аст, ки дар оятҳои пешина зикр шуда буд. Худованд мефармояд, ки ин оташ бар онҳо пӯшида ва баста шудааст ва онҳо дар миёни сутунҳои дароз кашидашуда ҳабс мебошанд. Ин сутунҳо ба гунае тӯлонӣ ва устуворанд, ки роҳи берун рафтан аз он ҷо баста аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз ин азоб фирор кунад. Ҳамин тавр, онҳо дар дохили ин оташ бо занҷирҳо ва банду бастҳои дароз нигоҳ дошта мешаванд, то ҳаргиз аз он ҷо берун наоянд ва азоб барояшон абадӣ бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худованд адолатнок ва ҳатмист ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигрезад.

— Ваҳшати азоби дӯзах боиси он мегардад, ки инсон дар дунё аз гуноҳу зулм ва тамасхур кардани дигарон парҳез кунад.

— Инсон бояд бидонад, ки неъматҳои дунё гузарандаанд ва сарвати беҳисоб ва тамасхур кардани одамон ӯро наҷот намедиҳад.

— Қуръон бо тасвири дақиқи ҳолати аҳли дӯзах моро ба тавба ва амали нек даъват мекунад, то аз чунин сарнагунӣ эмин бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти ҷовидонӣ ҳақ аст ва бояд барои охират тайёрӣ бигирем, зеро ҳеҷ чиз аз доираи адлу ҳикмати Худованд берун нест.