Сураи Аль-Хумаза — Оят 8

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُّؤْصَدَةٌ: басташуда, пӯшидашуда, яъне дарҳои он пурра баста ва қулф шудаанд, ки касе наметавонад берун равад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи оташи дӯзах сухан мегӯяд, ки Аллоҳ таъоло онро барои кафорони саркаш омода кардааст. Пас аз он ки дар оятҳои пешина зикр шуд, ки онҳо молу сарвати худро ҷамъ карда, онро шумурда нигоҳ медоштанд ва гумон мекарданд, ки мол онҳоро абадӣ мекунад, акнун Аллоҳ мефармояд, ки ин оташ бар онҳо пӯшида ва баста аст. Яъне онҳо дар дохили он маҳбус мешаванд ва ҳеҷ роҳи берун рафтан надоранд. Дарҳои дӯзах ба рӯи онҳо баста мешавад ва онҳо дар азобу уқубати абадӣ монда мешаванд. Ин баён мекунад, ки азоби дӯзах на танҳо сахт аст, балки аз он ҳеҷ гурез ва наҷоте нест. Ҳар касе ки дар он афтад, дигар ҳеҷ умеде барои баромадан надорад. Ин оят тасдиқи он аст, ки ҷазои Аллоҳ адолатнок ва ҳатмист ва касе наметавонад аз он фирор кунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои амалҳои бад ҳатмист ва касе аз адолати Аллоҳ наметавонад бигурезад.
• Вақте ки инсон медонад, ки дӯзах баста ва пӯшида аст, бештар ба фикри охират мешавад ва аз гуноҳу зулм дурӣ меҷӯяд.
• Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки ҷамъ кардани молу сарват ва фахру ғурур набояд моро аз ёди Аллоҳ ва охират ғофил кунад.
• Ваъдаи азоб барои кофирон ва золимон тасаллиест барои муъминон, ки адолати илоҳӣ ҳатман барқарор мешавад.
• Ин оят моро ба тавба ва истиғфор ташвиқ мекунад, то пеш аз он ки дер шавад, ба сӯи Аллоҳ баргардем ва аз азоби Ӯ паноҳ бихоҳем.