Сураи Худ — Оят 114

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• طَرَفَيِ النَّهَارِ: ду канори рӯз, яъне аввал ва охири рӯз.
• زُلَفًا: соатҳо ва қисматҳои наздики шаб, ки ҷамъи калимаи «زُلْفَة» аст.
• الْحَسَنَاتِ: корҳои некӯ ва савоб.
• يُذْهِبْنَ: нест мекунанд, маҳв месозанд.
• السَّيِّئَاتِ: гуноҳҳо ва хатоҳо.
• ذِكْرَى: панд ва ёдоварӣ.
• لِلذَّاكِرِينَ: барои онҳое, ки панд мегиранд ва ёд мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) ва ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки намозро ба таври комил ва дуруст ба ҷо оваранд дар ду канори рӯз — яъне дар аввали рӯз (намози субҳ) ва дар охири рӯз (намозҳои пешин ва аср) — ва инчунин дар соатҳое аз шаб (намозҳои шом ва хуфтан) намоз бихонанд. Ин оят нишон медиҳад, ки намозҳои панҷгона ва қиёми шаб аз ибодатҳои муҳим ҳастанд.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки ҳақиқатан корҳои некӯ — ки намозҳои панҷгона низ аз ҷумлаи онҳост — гуноҳҳои хурдро маҳв мекунанд ва осори онҳоро нест месозанд. Ин сухан панд ва мавъизаест барои касоне, ки панд мегиранд ва Худоро ёд мекунанд. Онҳое, ки аз ин оят ибрат мегиранд, мефаҳманд, ки бояд пайваста корҳои некӯ анҷом диҳанд, то гуноҳҳояшон бахшида шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Намоз воситаи наздикӣ ба Худованд ва поксозии рӯҳ аст, ки дар тамоми рӯз ва шаб ба банда фурсати тавба ва ислоҳ медиҳад.
• Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст: корҳои некӯ гуноҳҳои хурдро маҳв мекунанд, бинобар ин ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед набояд шуд.
• Қуръон китоби панд ва ҳидоят аст барои онҳое, ки гӯш медиҳанд ва аз дил қабул мекунанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки пайваста корҳои некӯ анҷом диҳем, зеро ҳар кори некӯ нури дил ва сабаби бахшиши гуноҳон мегардад.
• Ёдоварии Худо ва пандгирӣ аз оятҳои Қуръон сабаби саодати дунё ва охират мешавад.