Сураи Худ — Оят 115

1. Маънои калимаҳо:

• وَاصْبِرْ: Сабр кун, яъне худро аз нохушӣ боздор ва дар роҳи итоат устувор бош.
• لَا يُضِيعُ: Заоеъ намекунад, нобуд намесозад, беподош намегузорад.
• أَجْرَ: Подош, мукофот, савоб.
• الْمُحْسِنِينَ: Некӯкорон, онҳое ки амалҳои нек ва писандида анҷом медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки сабр кунад — ҳам бар иҷрои он чи ба ӯ амр шудааст, аз қабили истодагӣ дар роҳи ростӣ ва намоз, ва ҳам бар тарки он чи аз он наҳй шудааст, аз қабили зулм ва майл кардан ба золимон. Инчунин сабр кунад бар озор ва осебе, ки аз ҷониби мушрикон ва душманон ба ӯ мерасад. Зеро Худованд подоши некӯкоронро ҳаргиз заоеъ намекунад ва савоби амалҳои некӯи онҳоро беподош намегузорад, балки онро қабул мекунад ва ба беҳтарин сурат подош медиҳад. Ҳамин тавр, сабр дар роҳи Худо ҳеҷ гоҳ бесамар нест ва ҳар як захмати он дар пешгоҳи Парвардигор маҳфуз аст.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят ба ҳар муъмин умед мебахшад, ки ҳеҷ некӣ ва сабре дар роҳи Худо беподош намемонад.
• Сабрро дар ҳаёти ҳаррӯза, бахусус дар иҷрои ибодатҳо ва дурӣ аз гуноҳ, ба мо талқин мекунад.
• Нишон медиҳад, ки Худованд одил ва меҳрубон аст ва подоши некӯкоронро пурра медиҳад.
• Ин оят моро ба некӯкорӣ ва амалҳои шоиста ташвиқ мекунад, то аз зумраи муҳсинон гардем.
• Ҳамчунин тасаллиест барои ҳамаи онҳое, ки дар роҳи даъват ва итоати Худо дучори сахтиҳо мешаванд, ки оқибати некӯ дар интизори онҳост.