Сураи Худ — Оят 113

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَرْكَنُوا: аз решаи «رُكُون» аст, ки маънои майл кардан, такя кардан ва ором гирифтанро дорад. Яъне ба онҳо дилгарм шудан ва ба онҳо моил шудан.
• ظَلَمُوا: ситамгарон, яъне касоне ки бо куфру ситам ва зулми худ ҳудуди Худоро вайрон кардаанд.
• فَتَمَسَّكُمُ: пас шуморо мерасад ва фурӯ мегирад.
• أَوْلِيَاءَ: ёрон, ҳомиён ва дӯстоне, ки корҳои шуморо ба уҳда гиранд ва шуморо аз бадӣ нигаҳ доранд.
• تُنصَرُونَ: мадад карда шавед, ёрӣ дода шавед.

1. Тафсири оят:

Худованд бандагони худро аз як кори хатарнок огоҳ мекунад ва мефармояд: ба ситамгарону кофирон майл накунед ва ба онҳо такя накунед. Майл кардан ба онҳо на танҳо дӯстӣ ва муҳаббат ба онҳост, балки ором гирифтан ба гуфтори онҳо, розӣ шудан ба рафтори онҳо ва мудоҳина кардан бо онҳо низ дохил мешавад. Агар ин корро кунед, оташи дӯзах шуморо фурӯ мегирад ва мерасад.

Сипас Худованд мефармояд, ки ғайр аз Аллоҳ барои шумо ҳеҷ ёру ҳомие нест, ки шуморо аз азоб нигаҳ дорад ё корҳои шуморо ислоҳ кунад. Ва он гоҳ касе шуморо ёрӣ нахоҳад дод ва аз азоби Худо наҷот нахоҳед ёфт. Пас майл кардан ба ситамгарон сабаби ҳалокат мешавад ва танҳо паноҳгоҳи ҳақиқӣ Аллоҳ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист ва бандагони худро аз роҳҳои хатарнок нигаҳ медорад.
• Ислом моро тарбия мекунад, ки дӯстӣ ва муҳаббати худро ба роҳи ҳақ ва адл равона кунем ва ба золимон такя накунем.
• Худованд мехоҳад бандагони худро аз ҳалокат наҷот диҳад ва ба онҳо роҳи саодатро нишон диҳад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки танҳо Аллоҳ ёру ҳомии ҳақиқӣ аст ва ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ наметавонад фоида ё зарар расонад.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро ба сӯи покӣ, адл ва парастиши Худои ягона ҷалб мекунад ва моро аз ҳар гуна зулму ситам дур медорад.