Сураи Худ — Оят 17

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• بَيِّنَةٍ — ҳуҷҷат ва далели равшан.
• يَتْلُوهُ — аз паси он меояд, пайравӣ мекунад.
• شَاهِدٌ — гувоҳ, яъне Ҷабраил ё Қуръон.
• إِمَامًا — пешво, роҳнамо.
• مِرْيَةٍ — шакку гумон.
• الْأَحْزَابِ — гурӯҳҳо ва фирқаҳое, ки бар зидди паёмбар (с) муттаҳид шуда буданд.

1. Тафсири оят:

Оё касе ки аз ҷониби Парвардигораш бар ҳуҷҷату далели равшан қарор дорад — яъне Паёмбар Муҳаммад (с) ки бо далели қатъӣ аз ҷониби Худо таъйид шудааст — ва аз паси он гувоҳе аз ҷониби Худо меояд, ки Ҷабраил аст ва Қуръонро тасдиқ мекунад, ва пеш аз он китоби Мӯсо (а) — яъне Таврот — ки ҳамчун пешво ва раҳмат барои мардум нозил шуда буд, гувоҳӣ медиҳад, оё чунин шахс бо касоне, ки дар гумроҳӣ саргардонанд, баробар аст? Ҳаргиз баробар нестанд. Онҳое ки ин далелҳоро пазиранд, ба Қуръон ва ба Паёмбар (с) имон меоранд. Ва ҳар касе аз гурӯҳҳои мухталифи кофирон ба ӯ куфр варзад, ҷойгоҳи ӯ оташи дӯзах аст, ки ҳатман ба он хоҳад расид. Пас эй Паёмбар, аз ин Қуръон ва аз ваъдаи азоб ҳеҷ шакке надошта бош, зеро он ҳаққи қатъӣ аз ҷониби Парвардигорат аст, вале аксари мардум ба сабаби камназарӣ ва хирадии фикр имон намеоранд, гарчанде далелҳо равшан ва равшангаранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати ислом бо далелҳои равшан ва гувоҳҳои бисёр тасдиқ шудааст: ваҳйи Худо, гувоҳии Ҷабраил ва тасдиқи китобҳои пешина ба монанди Таврот.
• Имон овардан ба Қуръон ва Паёмбар (с) роҳи наҷот аст, ва куфр ба он боиси азоб дар охират мегардад.
• Оят боиси оромии дили муъминон аст, ки дар роҳи ҳақ нестанд ва ҳақиқат аз ҷониби Парвардигор аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки бо далелу бурҳон ба ислом бовар кунем ва аз шакку гумон дурӣ ҷӯем.
• Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки сабаби куфри аксари мардум набудани далел нест, балки камназарӣ ва ғафлат аст, пас бояд бо илм ва андеша ба Қуръон муносибат кунем.