Сураи Аль-Ихляс — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• «لَمْ يَلِدْ»: фарзанде наовардааст ва касеро ба дунё наёвардааст.
• «وَلَمْ يُولَدْ»: худ аз касе таваллуд нашудааст ва падару модар надорад.

1. Тафсири оят:

Ин ояти муборак аз сифатҳои камоли Парвардигор хабар медиҳад ва мефармояд, ки Аллоҳ таоло на фарзанде дорад ва на падар ва модаре, ки Ӯро ба дунё оварда бошад. Ӯ на ворисе дорад, ки аз ӯ боқӣ монад, ва на аслие, ки Ӯ аз он пайдо шуда бошад. Ин маънӣ он ақидаҳои ботилро рад мекунад, ки барои Худо фарзанд ё волид қоил мешуданд. Аллоҳ таоло аз ҳар гуна эҳтиёҷ ба касе ва чизе пок аст; Ӯ азалӣ аст, яъне азлӣ надорад, ва абадӣ аст, яъне анҷоме надорад. Ҳамин тавр, ин оят як қоидаи асосии тавҳидро муқаррар мекунад, ки Офаридгор на зодаи касе аст ва на касе аз Ӯ зода шудааст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят бандаро ба шинохти дурусти Аллоҳ таоло ҳидоят мекунад ва аз ақидаҳои нодуруст нигоҳ медорад.
• Муъминро ба ёди доимии бузургии Парвардигор ва тавозуъ дар баробари Ӯ тарғиб менамояд.
• Дарк мекунем, ки ҳамаи махлуқот ба Аллоҳ ниёз доранд, аммо Ӯ ба ҳеҷ кас ниёз надорад; ин боиси зиёд шудани имони банда ва муҳаббати ӯ ба Парвардигор мегардад.
• Ояти мазкур моро водор мекунад, ки дар дуоҳо ва ибодатҳо танҳо ба Аллоҳ рӯ оварем ва аз ҳар гуна ширк дурӣ ҷӯем.