Сураи Йусуф — Оят 111

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• عِبْرَةٌ — панд, насиҳат, сабақи ибратомӯз.
• أُولِي الْأَلْبَابِ — соҳибони ақлҳои солим, хирадмандон.
• يُفْتَرَىٰ — сохта шуда, бо дурӯғ ба Худо нисбат дода шуда.
• تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ — тасдиқкунандаи китобҳои осмоние, ки пеш аз он нозил шудаанд.
• تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ — баён ва шарҳи ҳамаи чизҳое, ки бандагон ба он ниёз доранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки дар саргузашти паёмбарон ва умматҳои онҳо, аз ҷумла дар достони Юсуф ва бародаронаш, барои соҳибони ақли солим панд ва ибрати бузург вуҷуд дорад. Касе, ки бо андеша ба ин қиссаҳо назар мекунад, метавонад аз онҳо сабақ гирад ва роҳи дурустро пайдо кунад.

Сипас Аллоҳи Таъоло мефармояд, ки ин Қуръон сухане нест, ки сохта ва бо дурӯғ ба Худо нисбат дода шуда бошад. Балки он тасдиқкунандаи китобҳои осмониест, ки пеш аз он нозил шудаанд, монанди Таврот ва Инҷил. Ҳамчунин дар он ҳамаи чизҳое, ки бандагон ба он ниёз доранд — аз ҳалолу ҳаром, аҳкому шариат ва роҳнамоиҳои ҳаётӣ — ба таври муфассал баён шудааст. Ин Қуръон роҳнамо аз гумроҳӣ ва раҳматест барои мардуме, ки имон меоранд ва онро тасдиқ мекунанд. Танҳо чунин мардум аз ҳидоят ва раҳмати он баҳра мегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қиссаҳои Қуръон танҳо барои донистан нест, балки барои панд гирифтан ва ислоҳи худ аст.
• Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на сухани сохтаи инсон.
• Қуръон тасдиқкунандаи китобҳои пешина аст ва онҳоро инкор намекунад.
• Дар Қуръон ҳамаи он чизҳое, ки инсон барои саодати дунёву охират ниёз дорад, баён шудааст.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне, ки бо имон ва ихлос ба он рӯ меоранд.
• Ақли солим инсонро ба сӯи тадаббур дар Қуръон ва гирифтани ибрат аз он ҳидоят мекунад.
• Имон шарти асосии баҳрагирӣ аз ҳидоят ва раҳмати Қуръон аст; ҳар кас имон оварад, аз неъматҳои он баҳраманд мешавад.