Сураи Йусуф — Оят 110

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اسْتَيْأَسَ: ноумед шуданд, аз раҳмат ва ёрии Аллоҳ тамоман умед бардоштанд.
• ظَنُّوا: гумон карданд, яқин ҳосил карданд.
• كُذِبُوا: ба онҳо дурӯғ гуфта шуд, ё онҳо дурӯғгӯй ҳисобида шуданд.
• نَصْرُنَا: ёрии Мо, мадади Мо.
• بَأْسُنَا: азоби Мо, сахтии Мо.
• الْمُجْرِمِين: гуноҳкорон, ситамгарон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таоло дар ин оят Пайғамбари худро тасаллӣ медиҳад ва мефаҳмонад, ки ёрии Ӯ ба паёмбарон ҳамеша фавран намеояд, балки тибқи ҳикмати худ ба таъхир меафтад. Пайёмбарони пеш аз Муҳаммад (с) низ аз ҷониби қавмашон дурӯғгӯй ҳисобида мешуданд ва ба онҳо озор медоданд. Онҳо то дараҷае сабр мекарданд, ки ҳатто аз ёрӣ ноумед мешуданд ва гумон мекарданд, ки ваъдаи Аллоҳ дурӯғ аст ё қавмашон онҳоро дар бораи азоб ва наҷот дурӯғгӯй мешуморанд. Дар чунин лаҳзаи сахт ва пур аз имтиҳон, ёрии Аллоҳ мерасид ва Ӯ касонеро, ки мехост — яъне паёмбарон ва пайравони мӯъмини онҳоро — наҷот медод. Аммо азоби Аллоҳ аз қавми гуноҳкор ва ситамгар ҳеҷ гоҳ баргардонида намешавад ва онҳо ҳатман ҳалок мешаванд.

Ин оят ба Пайғамбари ислом (с) ва ба ҳамаи мӯъминон тасаллист, ки агар ёрии Аллоҳ ба таъхир афтад, ин маънои он нест, ки он ҳаргиз намеояд; балки ҳикмате дар он аст ва вақте ки фоидаи он бештар бошад, ёрӣ мерасад. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки роҳи даъват пур аз имтиҳон аст ва бояд сабр кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ сабаби наздик шудани ёрии Аллоҳ мегардад.
• Таъхири ёрӣ ҳикмате дорад ва ҳеҷ гоҳ маънои фаромӯш шудани бандагони солеҳро надорад.
• Аллоҳ азоби худро аз гуноҳкорон барнамегардонад, пас бояд аз гуноҳ ва ситам дурӣ ҷуст.
• Ин оят дили мӯъминонро ором мекунад ва ба онҳо умед мебахшад, ки оқибат ба нафъи ҳақ ва аҳли ҳақ аст.
• Қуръон китоби тасаллӣ ва роҳнамост барои ҳамаи наслҳо, ки дар он сабр, умед ва адолати Аллоҳ омӯхта мешавад.