Сураи Ибрахим — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الر: Ҳарфҳои бурида (ҳуруфи муқаттаа) ҳастанд, ки маънои онҳо ба Аллоҳ маълум аст ва дар аввали сураи Бақара дар бораи онҳо сухан рафтааст.
• لِتُخْرِجَ: То берун оварӣ, то раҳоӣ бидиҳӣ.
• الظُّلُمَاتِ: Торикиҳо — мақсад куфру ҷаҳолат ва гумроҳӣ аст.
• النُّورِ: Равшанӣ — мақсад имон, илм ва ҳидоят аст.
• بِإِذْنِ رَبِّهِمْ: Ба фармон ва иродаи Парвардигори онҳо, яъне бо осонгардонии Ӯ.
• صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ: Роҳи Аллоҳи Ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад, ва Ситойидае, ки дар ҳама чиз сазовори ситоиш аст.

1. Тафсири оят:

«Алиф, Лом, Ро» — ин ҳарфҳо аз ҳарфҳои буридаи Қуръон ҳастанд, ки дониши пурраи маънои онҳо назди Аллоҳ аст ва дар ибтидои сураи Бақара дар бораи онҳо баҳс шудааст.

Ин Қуръон китобест, ки Мо онро ба сӯи ту — эй Паёмбар — нозил кардем, то мардумро аз торикиҳои куфр, ҷаҳолат ва гумроҳӣ ба сӯи равшании имон, илм ва ҳидоят берун оварӣ. Ин берун овардан ба фармон ва иродаи Парвардигори онҳост, ки Ӯ ин роҳро барои онҳо осон мегардонад ва имкон медиҳад. Ҳадаф ин аст, ки мардум ба роҳи Аллоҳи Ғолиб ва Ситойида расида, ба дини Ислом ҳидоят ёбанд — ҳамон дине, ки роҳи Аллоҳи Азиз аст, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва дар ҳама чиз сазовори ситоиш аст.

Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон василаи берун овардани инсонҳо аз торикии ҷаҳолат ба равшании дониш ва аз гумроҳӣ ба ҳидоят аст. Паёмбар (с.а.с.) ба ҳамаи мардум фиристода шудааст, то онҳоро ба роҳи рост даъват кунад. Ин кор танҳо бо ирода ва ёрии Аллоҳ муяссар мешавад, на бо қувваи инсонӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Қуръон китоби ҳидоят аст ва барои ҳамаи мардум дар ҳама давру замон фиристода шудааст.
• Ислом дини равшанӣ ва дониш аст, ки инсонро аз торикии ҷаҳолат ва гумроҳӣ наҷот медиҳад.
• Ҳидоят танҳо ба фармони Аллоҳ ва бо ёрии Ӯ ба даст меояд; пас бояд ҳамеша аз Ӯ ҳидоят хостем.
• Аллоҳ Ғолиб ва Ситойида аст; роҳи Ӯ роҳи рост ва сазовори пайравӣ аст.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад аз торикиҳо ба сӯи равшанӣ баргардад, зеро Қуръон барои ҳамин фиристода шудааст.
• Даъвати мардум ба сӯи Ислом вазифаи ҳамаи мусулмонон аст, то онҳо низ аз неъмати ҳидоят баҳраманд шаванд.