Сураи Ибрахим — Оят 52

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَلَاغٌ (балог): паём, огоҳӣ, басандагӣ ва кофияш барои мардум.
• لِيُنذَرُوا (ли юнзару): то ин ки тавассути он бим дода шаванд ва огоҳ гарданд.
• إِلَٰهٌ وَاحِدٌ (илоҳун воҳид): Маъбуди ягона, ки ҳеҷ шарике надорад.
• أُولُو الْأَلْبَابِ (улу-л-албоб): соҳибони ақлҳои солим ва хирадмандон.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръоне, ки бар Паёмбар (с) нозил шудааст, паём ва огоҳиест барои тамоми мардум. Ҳадафи он ин аст, ки мардум тавассути он бим дода шаванд ва аз азоби Худо битарсанд, то ки худро аз гуноҳу нофармонӣ нигаҳ доранд. Инчунин, то ин ки бидонанд ва яқин кунанд, ки Маъбуди ба ҳақ танҳо Худои ягона аст ва Ӯ шарике надорад, пас танҳо Ӯро ибодат кунанд ва ба Ӯ чизе шарик наоваранд. Ва то ин ки соҳибони ақлҳои солим аз ин Қуръон панд гиранд ва пандомӯз шаванд; зеро танҳо хирадмандон аз мавъизаҳо ва ибратҳо фоида мегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон паёме равшан ва басанда барои тамоми инсонҳост, на танҳо барои як гурӯҳи хос.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бихонем ва аз он панд гирем.
• Тавҳид — ягонагии Худо — асоси асосии даини Ислом аст ва бояд ҳамеша дар дилу забон ва амали мо бошад.
• Худо тавассути Қуръон мехоҳад, ки мо аз азобу ҷазои Ӯ битарсем ва роҳи ростро интихоб кунем.
• Ақли солим ва хирад моро ба сӯи ҳақиқат ва панд гирифтан аз оятҳои Худо ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Ислом даини раҳмат, огоҳӣ ва ҳидоят аст ва Қуръон китоби панд ва ибрат барои ҳамаи мардум аст.