Сураи Ибрахим — Оят 51

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لِيَجْزِيَ: то ки подош диҳад, ҷазо диҳад.
• كُلَّ نَفْسٍ: ҳар як шахс, ҳар як ҷон.
• مَّا كَسَبَتْ: он чи ки кардааст, касб намудааст — аз некӣ ё бадӣ.
• سَرِيعُ الْحِسَابِ: зуд ҳисобкунанда, тез ҳисобрас.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло ин оятро барои баён кардани ҳикмати ҳисобу китоб ва подошу ҷазо овардааст. Ӯ мефармояд, ки ҳамаи ин ҳодисаҳо — бархостани мардум аз қабрҳо, ҳисобу китоб ва ҷазо додан — барои он аст, ки Аллоҳ ба ҳар як шахс мувофиқи амали худу бадие, ки дар дунё кардааст, подош ё ҷазо диҳад. Ҳеҷ кас аз ҳисобу китоби Аллоҳ наметавонад фирор кунад ва ҳеҷ амале, хурд бошад ё калон, пинҳон намемонад. Аллоҳ ҳар як амали бандагонашро медонад ва ба онҳо мувофиқ ҷазо медиҳад. Сипас Аллоҳ таоло хабар медиҳад, ки Ӯ дар ҳисобу китоб бисёр зуд аст; ҳисоби тамоми халқро дар як лаҳза анҷом медиҳад ва ин барои Ӯ ҳеҷ душворӣ надорад. Ҳисоби Ӯ ба монанди ҳисоби бандагонаш нест, ки вақт ва заҳмат талаб кунад, балки бо як фармон ҳама чизро ҳисоб мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар як амали мо — хурд ё калон, пинҳон ё ошкор — сабт мешавад ва рӯзе барои он ҷавоб медиҳем. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша некӣ кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.
• Аллоҳ таоло одилу раҳим аст; Ӯ ба ҳеҷ кас зулм намекунад ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад. Ин боиси умедворӣ ба адолати Илоҳӣ ва ташвиқи некӯкорӣ мегардад.
• Зуд будани ҳисоби Аллоҳ нишонаи қудрати бепоёни Ӯст. Ин моро водор мекунад, ки ба Ӯ таваккул кунем ва аз ҳисобу китоби Ӯ натарсем, балки бо амалҳои нек ба истиқболи он рӯз омода шавем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзи ҷазо ҳатман меояд. Пас беҳтарин сармоягузорӣ дар ин дунё амали солеҳ аст, ки барои охират захира мешавад.
• Дар ин оят тасаллӣ барои ситамдидагон ва огоҳӣ барои ситамгарон аст: ҳар кас сазои амали худро хоҳад дид ва ҳеҷ чиз аз назари Аллоҳ пинҳон намемонад.