سورت کهف — آیت 41

د معناوي خبرې:

• «غَوْرًا»: په ځمكه كې ډوبېدونكي اوبه، چې لاسرسی ورته ناممكن وي.
• «طَلَبًا»: لټون او غوښتنه.

تفسير:

يعني كه ستا د باغ اوبه په ځمكه كې ډوبې شي او دومره ژورې لاړې شي چې د راايستلو هېڅ لار نه وي، نو ته به د هغو د لټون توان هم ونه لرې. دا د هغه چا خبره ده چې خپل باغ يې پر خپل ځان وياړ كړ او له خپل توان سره يې پر مقايسه كولو لګيا و، نو ورته ويل كېږي: كه ستا رب وغواړي، ستا دا باغ به له منځه ولاړ شي، اوبه به يې وچې شي او ته به د هغو د بېرته راوستلو هېڅ لار ونه مومې.

د دې آيت څخه موږ ته دا درس راكوي چې نعمتونه د الله تعالی په لاس كې دي، او انسان بايد پر خپل مال او شتمنۍ تكبر ونه كړي، بلكې هر وخت د الله تعالی شكر ادا كړي او ووايي: «ما شاء الله لا قوة إلا بالله». كه انسان دا كلمه ووايي، نو الله تعالی به يې نعمتونه وساتي او پر هغو بركت به واچوي. خو كه يې كفران وكړي، نو نعمت به ترې واخيستل شي او هغه به پښېمانه شي، خو پښېماني به يې هېڅ ګټه ونه كړي.

نو اې مسلمانه وروره! ته هم هر وخت پر خپلو نعمتونو د الله تعالی شكر ادا كوه، او له تكبر او وياړ څخه ځان وساته، ځكه چې الله تعالی تكبر كوونكي نه خوښوي. او كه ته غواړې چې ستا نعمتونه تلپاتې شي، نو پر الله تعالی توكل وكړه او د هغه په رحمت سره د خپل باغ او مال ساتنه وغواړه.