Surja El-Kehf — Ajet 41

Kuptimi i fjalëve:

• غَوْرًا: ujë që zhytet thellë në tokë dhe zhduket, duke mos lënë asnjë gjurmë.
• فَلَن تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَبًا: nuk do të kesh mundësi ta kërkosh apo ta arrish atë, sado që të përpiqesh.

Tefsiri i vargut:

Zoti i Lartëmadhëruar tregon se si njeriu që ishte krenar për kopshtin e tij dhe mohoi begatitë e Zotit, u paralajmërua nga shoku i tij besimtar se ai kopsht mund të shkatërrohet në dy mënyra: ose nga një dënim nga qielli që e bën tokën të sheshtë dhe të rrëshqitshme, ose duke e bërë ujin e tij të zhytet thellë në tokë, në mënyrë që të mos ketë asnjë rrugë për ta nxjerrë atë. Kur uji zhduket në këtë mënyrë, kopshti bëhet i shkretë dhe i vdekur, sepse pa ujë nuk ka jetë për bimët. Ky është një paralajmërim i qartë se çdo begati është në dorën e Zotit dhe Ai mund ta marrë atë në çdo moment, pa mundësi kthimi.

Përfitimet nga vargu:

1. Begatia e vërtetë është ajo që Zoti e ruan, dhe njeriu nuk duhet të ndihet i sigurt nga dënimi i Zotit, sado e madhe të jetë pasuria e tij.
2. Uji është burimi i jetës dhe kur ai zhduket, çdo gjë tjetër humbet vlerën e saj; kjo na mëson të jemi mirënjohës për çdo pikë uji dhe çdo begati tjetër.
3. Njeriu duhet t'i referohet Zotit në çdo gjë dhe të thotë "Ma sha Allah" (çfarë do Zoti) kur sheh diçka të bukur, duke shmangur krenarinë dhe arrogancën.
4. Ky varg na mëson se pendimi dhe kthimi te Zoti është gjithmonë i mundur, dhe se Ai është i mëshirshëm me ata që kthehen tek Ai para se të vijë dënimi.