Аль-Кахф сүрәсе — Аять 41

Сүзләрнең мәгънәләре:

• غَوْرًا — җиргә батып, юкка чыккан, суы кипкән дигәнне аңлата.
• فَلَن تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَبًا — аны эзләп табу мөмкинлегең булмас, ягъни суны кире кайтарырга көчең җитмәс.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә, мөэмин бертуганның кәфер байга әйткән сүзләрен хикәя кылып, болай ди: Әгәр дә Раббың синең бакчаңа күктән бер бәла-каза җибәрсә, ул бакча шома, тайгак җиргә әйләнер, анда бернинди үсемлек тә үсмәс, яки аның суы җир астына бик тирәннән батып китәр дә, син аны эзләп тә таба алмассың. Су булмагач, бакчаның яшәве дә, гүзәллеге дә бетәр, ул бөтенләй һәлак булыр. Бу — Аллаһының кодрәте белән һәрнәрсәнең юкка чыга алуын искә төшерү, һәм кеше үз малына, мөлкәтенә ышанып, тәкәбберләнмәсен өчен кисәтү.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Байлык һәм мал-мөлкәт кешенең үз көче белән түгел, ә Аллаһының рәхмәте белән генә саклана; Аллаһ теләсә, аны бер мизгелдә юкка чыгара ала.
• Кеше үзенең бакчасына, малына сокланып, "Бу минем көчем белән!" дип әйтмәсен, ә һәрвакыт Аллаһка шөкер итсен һәм "Иншәәә Аллаһ, бу Аллаһының рәхмәте!" дип әйтсен.
• Мөэмин кеше дөньядагы байлыкка гына таянып яшәми, ул ахирәтне дә күз алдында тота һәм Аллаһыдан яхшырак насыйп сорарга өметләнә.
• Бу аять безгә тәкәбберлекнең һәм кешеләрне кимсетүнең нинди аянычлы тәмамланышы булуын күрсәтә — Аллаһыдан башка беркем дә үзен имин саный алмый.