Сураи Аль-Кахф — Оят 87

1. Маънои калимаҳо:

— «ظَلَمَ»: дар ин ҷо маънои ширк овардан ва кофир шуданро дорад.

— «نُعَذِّبُهُ»: азоб мекунем, ҷазо медиҳем.

— «يُرَدُّ»: баргардонида мешавад.

— «عَذَابًا نُّكْرًا»: азоби сахт ва фаромӯшнашаванда.

1. Тафсири оят:

Зулқарнайн гуфт: аммо ҳар касе аз ин мардум ки ситам карда, ба Худо ширк овардааст ва бар куфраш идома мекунад, мо ӯро дар ҳамин дунё ҷазо медиҳем — яъне ба қатл мерасонем, то шари дигарон нашавад. Баъд аз марг ба сӯи Парвардигораш баргардонида мешавад ва Худованд дар охират ӯро ба азоби бисёр сахт ва даҳшатнок гирифтор мекунад. Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Зулқарнайн ҳам дар дунё ва ҳам дар охират асос дорад: касе ки ба зулм ва куфр идома кунад, на танҳо дар дунё ҷазо мебинад, балки дар охират низ азоби абадӣ ва сахт дар интизори ӯст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки зулм ва ширк оқибати бад дорад ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.

— Адолати Худо комил аст: ҳар кас ба амали худ ҷазо ё подош мегирад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба роҳи рост ва тавҳид даъват кунем ва аз бадӣ наҳй намоем.

— Инчунин моро ба ёди охират меорад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳисоби аслӣ дар пеши Худост.

— Ва моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем ва аз ҳидояти он пайравӣ кунем, зеро дар он роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст.