Surja El-Bekare — Ajet 1

Kuptimi i fjalëve:

"Elif, Lam, Mim" – Këto janë shkronja të veçanta (huruf mukata'a) me të cilat fillojnë disa sure të Kuranit. Ato nuk kanë kuptim të pavarur si fjalë, por janë shkronja të alfabetit arab.

Tefsiri i ajetit:

"Elif, Lam, Mim" – Këto janë nga shkronjat me të cilat fillojnë disa sure të Kuranit. Ato janë shkronja alfabetike që në vetvete nuk kanë kuptim kur vijnë të veçuara si këtu, por ato mbartin një urtësi dhe domethënie të madhe. Një nga urtësitë më të rëndësishme të tyre është sinjalizimi i mrekullisë së Kuranit dhe sfida ndaj arabëve që të sjellin diçka të ngjashme me të. Kuranit është i përbërë pikërisht nga këto shkronja që arabët i njohin dhe flasin me to çdo ditë, megjithatë ata nuk mundën të sjellin asnjë sure të ngjashme me të, edhe pse ishin njerëzit më elokuentë në gjuhën arabe. Kjo dëshmon se Kurani është fjalë e Zotit dhe jo fjalë e njeriut. Prandaj, pas këtyre shkronjave në shumicën e sureve përmendet Kurani, si në këtë sure, për të treguar se sfida është pikërisht me këtë libër që është i përbërë nga këto shkronja të njohura.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson se Kurani është mrekulli e përjetshme e Zotit, e cila i sfidon të gjithë njerëzit e të gjitha kohërave.
2. Tregon se Zoti i Lartësuar i ka zgjedhur këto shkronja për të tërhequr vëmendjen e dëgjuesve dhe për t'i bërë ata të kuptojnë se ky libër nuk është i zakonshëm.
3. Na nxit të reflektojmë mbi madhështinë e Kuranit dhe të forcojmë besimin tonë se ai është udhërrëfyesi i vërtetë për njerëzimin.
4. Tregon se edhe pse njerëzit janë të aftë të krijojnë gjëra të mëdha, ata nuk mund të sjellin asnjë libër të ngjashëm me Kuranin, gjë që konfirmon origjinën hyjnore të tij.