ซูเราะฮฺ อัล-บะกอเราะห์ — อายะฮฺ 1

คำอธิบายความหมายของคำ:

• อะลิฟ ลาม มีม (الم): เป็นอักษรที่ถูกตัดออกมา (ฮุรูฟ มุก็อฏเฏาะอะฮ์) ซึ่งเป็นอักษรหนึ่งในบรรดาอักษรอาหรับที่ใช้ประกอบเป็นคำพูดของชาวอาหรับ ตัวอักษรเหล่านี้เมื่อแยกออกมาเดี่ยว ๆ ไม่มีความหมายในตัวเอง แต่การที่มันถูกนำมาเปิดต้นสูเราะฮ์นั้นมีความหมายและความลี้ลับที่ยิ่งใหญ่

การตัฟซีร (คำอธิบาย):

อักษร "อะลิฟ ลาม มีม" นี้ เป็นหนึ่งในบรรดาอักษรที่ถูกตัด (ฮุรูฟ มุก็อฏเฏาะอะฮ์) ที่ปรากฏในตอนต้นของบางสูเราะฮ์ในอัลกุรอาน ซึ่งอักษรเหล่านี้เป็นอักษรเดียวกับที่ชาวอาหรับใช้ในการพูดจาและแต่งคำประพันธ์ของพวกเขา การที่อัลกุรอานเริ่มต้นด้วยอักษรเหล่านี้ เป็นการท้าทาย (ตะฮัดดี) แก่ชาวอาหรับผู้ปฏิเสธศรัทธา เนื่องจากอัลกุรอานซึ่งประกอบขึ้นจากอักษรที่พวกเขารู้จักดีและใช้สื่อสารกันในชีวิตประจำวันนั้น พวกเขากลับไม่สามารถที่จะประพันธ์สิ่งใดให้เทียบเท่าได้แม้แต่สูเราะฮ์เดียว ทั้งที่พวกเขาเป็นชนชาติที่เชี่ยวชาญด้านภาษาและวรรณคดีอย่างยิ่ง ความจริงที่พวกเขาล้มเหลวในการตอบโต้ ทั้งที่อัลกุรอานประกอบด้วยอักษรที่พวกเขาคุ้นเคย ย่อมเป็นหลักฐานอันชัดเจนว่าอัลกุรอานมิได้มาจากมนุษย์ แต่เป็นวะฮีย์ (คำภีร์ที่ประทานลงมา) จากอัลลอฮ์ ผู้ทรงอำนาจ และการที่มักจะมีการกล่าวถึงอัลกุรอานหลังจากอักษรเหล่านี้ในหลายสูเราะฮ์ ก็เพื่อย้ำเตือนถึงความมหัศจรรย์และการท้าทายนี้

บทเรียนและคุณธรรมที่ได้รับ:

1. อัลกุรอานคือปาฏิหาริย์อันยิ่งใหญ่ที่มนุษย์และญินไม่อาจเลียนแบบได้ แม้จะใช้อักษรเดียวกันกับที่มนุษย์ใช้กันก็ตาม
2. การท้าทายของอัลกุรอานยังคงดำรงอยู่ตลอดไปจนถึงวันกิยามะฮ์ มิได้จำกัดอยู่เพียงยุคสมัยของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม เท่านั้น
3. ความยิ่งใหญ่ของอัลกุรอานมิได้อยู่ที่ความลี้ลับของตัวอักษรเท่านั้น แต่อยู่ที่เนื้อหา สารธรรม และความมหัศจรรย์ทางภาษาที่มนุษย์ไม่อาจหยั่งถึงได้
4. การที่อัลลอฮ์ทรงเลือกใช้อักษรเหล่านี้เปิดสูเราะฮ์ เป็นการเชิญชวนให้มนุษย์ใช้สติปัญญาไตร่ตรองและพิจารณาถึงความมหัศจรรย์ของพระคัมภีร์อันเป็นหนทางสู่การศรัทธา