Сураи Аль-Бакара — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

«Алиф, Лом, Мим» — ин ҳарфҳои ҳиҷоӣ (алифбо) ҳастанд, ки аз онҳо калимаҳои забони арабӣ таркиб меёбанд. Ин ҳарфҳо ба худи худ маънои мустақил надоранд, аммо дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадаанд ва ҳикмати махсусеро дар бар мегиранд.

1. Тафсири оят:

Ин ҳарфҳо — «Алиф, Лом, Мим» — аз зумраи ҳарфҳои буридае мебошанд, ки баъзе сураҳои Қуръони Карим бо онҳо оғоз меёбанд. Инҳо ҳарфҳои алифбои арабӣ ҳастанд ва ба танҳоӣ маънои мушаххас надоранд, аммо ҳикмат ва мақсади муайяне доранд, зеро дар Қуръон чизе беҳикмат нест.

Муҳимтарин ҳикмати ин ҳарфҳо ишора ба муъҷизаи Қуръон аст: Қуръон аз ҳамон ҳарфҳое таркиб ёфтааст, ки мардуми араб ҳар рӯз онҳоро ба кор мебаранд ва бо онҳо сухан мегӯянд. Вақте Худованд ин ҳарфҳоро зикр мекунад ва сипас мардумро ба овардани монанди Қуръон даъват менамояд, ин далели он аст, ки онҳо — бо вуҷуди он ки фасоҳатмандтарин мардуми замон буданд — аз овардани монанди он оҷиз монданд. Ин оҷизмонӣ собит мекунад, ки Қуръон ваҳйи Худованд аст, на сухани башар.

Ҳамчунин, ин ҳарфҳо таваҷҷуҳи шунавандаро ҷалб мекунанд ва ӯро ба шунидани суханони баъдӣ омода месозанд. Баъд аз ин ҳарфҳо одатан зикри Қуръон ва сифоти он меояд, чунон ки дар ин сура пас аз «Алиф, Лом, Мим» гуфта шудааст: «Ин Китоб аст, ки дар он шак нест...».

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим аз ҳамон ҳарфҳои оддии алифбои арабӣ сохта шудааст, ки ҳамаи мардум онҳоро мешиносанд; бо вуҷуди ин, ҳеҷ кас натавонистааст монанди онро биёварад. Ин далели равшани он аст, ки Қуръон каломи Худованд аст.

— Ҳар як ҳарфи Қуръон ҳикмате дорад, ҳатто агар ба зоҳир маъное надошта бошад ҳам; ин моро меомӯзад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷуҳ муносибат кунем.

— Ин оят боиси афзун шудани имон ва бовар ба муъҷиза будани Қуръон мегардад ва дили инсонро ба сӯи хондани Қуръон ва андеша кардан дар бораи он ҷалб мекунад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст барои ҳамаи мардум; ҳар кас бо ихлос ба он рӯ оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро хоҳад ёфт.