Сураи Аль-Бакара — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذَٰلِكَ (залика): он, ин китоб — ишора ба Қуръони Карим.
• الْكِتَابُ (ал-китоб): китоб, яъне Қуръон.
• لَا رَيْبَ (ло райба): ҳеҷ шакке нест.
• هُدًى (ҳудан): ҳидоят, роҳнамоӣ ва баён.
• لِّلْمُتَّقِينَ (лил-муттақин): барои парҳезгорон, яъне онҳое, ки аз ширк, гуноҳҳои кабира ва фоҳишаҳо парҳез мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони азим китоби Худост, ки дар он ҳеҷ шакке нест — на дар нозил шуданаш аз ҷониби Аллоҳ, на дар лафз ва маънои он. Он каломи Аллоҳ аст ва ҳақиқатан роҳнамои парҳезгорон ба сӯи роҳи рост аст. Парҳезгорон касоне ҳастанд, ки аз Аллоҳ метарсанд, аз ширк ва гуноҳҳои бузург ва фоҳишаҳо худро нигоҳ медоранд ва аҳкоми Ӯро иҷро мекунанд. Ҳидояти ин китоб махсусан барои парҳезгорон судманд аст, зеро онҳо аз он баҳра мегиранд; ин бо ояти дигаре, ки Қуръонро ҳидоят барои ҳамаи мардум хондааст, мухолифат надорад, чунки ҳидояти умумӣ баён аст ва баҳрагирӣ аз он барои парҳезгорон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби Худост, ки дар он ҳеҷ шакке нест; ин боиси боварии комил ба он мегардад.
• Қуръон роҳнамои ҳақиқӣ ба сӯи Аллоҳ ва роҳи рост аст.
• Ҳар касе, ки тақво дошта бошад ва аз гуноҳҳо парҳез кунад, аз Қуръон бештар баҳра мегирад.
• Тақво сабаби кушоиши дил барои қабули ҳидояти Қуръон аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо бовар ва ихлос бихонем ва ба аҳкоми он амал кунем, то аз ҳидояти он баҳраманд шавем.