Σούρα Αλ-Μπακάρα — Στίχος 182

Ορίστηκε για σας όταν ο θάνατος πλησιάζει κάποιον από σας, κι έχει αφήσει περιουσία, να κάνει στη διαθήκη του ένα κληροδότημα για τους γονείς και τους κοντινούς συγγενείς σύμφωνα με τον καλό και δίκαιο τρόπο (και μέχρι το ένα τρίτο της περιουσίας του) – ένα καθήκον για τους ευσεβείς (που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ μέσω της υπακοής των εντολών Tου).

Όποιος λοιπόν, το τροποποιήσει (το κληροδότημα) αφού το έχει ακούσει, στ’ αλήθεια, η αμαρτία αυτής (της τροποποίησης) είναι μόνο σ’ αυτούς που το τροποποίησαν (και όχι στον κληροδότη). Στ’ αλήθεια, ο Αλλάχ είναι Σαμεί‘ (Αυτός που ακούει τα πάντα), ‘Αλείμ (Παντογνώστης).

Ω, εσείς που πιστεύετε! Η νηστεία έχει επιβληθεί σ’ εσάς όπως είχε επιβληθεί σ’ εκείνους (τα προηγούμενα έθνη) που ήταν πριν από σας. Μήπως έτσι φυλαχθείτε (από την τιμωρία του Αλλάχ μέσω της τήρησης των εντολών Του).

(Η υποχρεωτική νηστεία είναι για) καταμετρημένες μέρες (δηλαδή όλο τον μήνα του Ραμαντάν -Ραμαζανιού-). Έτσι, όποιος από εσάς είναι ασθενής ή ταξιδεύει, τότε (μπορεί να μην νηστέψει, αλλά) τον ίδιο αριθμό (ημερών που έχασε θα πρέπει να τον αναπληρώσει) με άλλες μέρες. Και γι’ αυτούς που μπορούν να νηστέψουν αλλά με μεγάλη δυσκολία (όπως οι ηλικιωμένοι και οι μόνιμα άρρωστοι, μπορούν να μην νηστέψουν αλλά) ας ταΐσουν έναν φτωχό (για κάθε μέρα που έχασαν). Και όποιος έκανε καλό εθελοντικά (όπως με το να ταΐσει εθελοντικά παραπάνω από έναν φτωχό), είναι καλύτερο γ’ αυτόν. Μα το να νηστεύετε είναι καλύτερο για σας, αν το γνωρίζατε.