سورت طه — آیت 127

د مهمو کلمو معناګانې:

• أَسْرَفَ: له حده تېرېدل، په ګناهونو او معاصو کې ډېر لېونتوب کول.
• بِآيَاتِ رَبِّهِ: د خپل رب په نښو او ثبوتونو، لکه قرآن او نور دلیلونه.
• أَشَدُّ: ډېر سخت او دروند.
• أَبْقَىٰ: ډېر اوږد او تلپاتې.

تفسیر:

لکه څنګه چې مونږ په دې نړۍ کې هغه څوک سزا ورکوو چې له حد څخه تېر شي (په ګناهونو او حرامو کې ډوب شي) او د خپل رب په نښو او دلیلونو ایمان رانه وړي، هماغه شان به مونږ هغه ته په آخرت کې هم سزا ورکړو. خو د آخرت عذاب د دې نړۍ له عذاب څخه ډېر سخت، ډېر دروند او ډېر اوږد دی؛ ځکه چې د دنیا عذاب ختمېدونکی دی، خو د آخرت عذاب تلپاتې او نه ختمېدونکی دی. هغه څوک چې په دنیا کې له خپل رب څخه مخ اړوي او د هغه په نښو کې فکر نه کوي، نو د هغه جزا به په دنیا کې تنګ ژوند او په آخرت کې د تلپاتې عذاب سره وي.

فايدې:

1. دا چې الله تعالی عادل دی او هر چا ته د هغه د کړنو مطابق سزا یا بدله ورکوي، نو مونږ باید د خپلو کړنو په اړه محتاط واوسو.
2. په دنیا کې ګناهونه او له حده تېرېدل سمدستي سزا نه لري، خو آخرت کې عذاب ډېر سخت او تلپاتې دی، نو باید له ګناهونو څخه توبه وکړو.
3. ایمان د نجات اساس دی؛ څوک چې د الله په نښو او دلیلونو ایمان راوړي، هغه د دنیا په تنګوالي او آخرت په عذاب کې نه اچول کېږي.
4. دا آیت مونږ ته د الله د رحمت او عدل یادونه کوي، چې که څوک توبه وکړي او سم شي، الله یې بخښي، خو که په سرکشۍ کې دوام وکړي، نو سزا به یې حتمي وي.