சூரா தாஹா — வசனம் 127

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• أَسْرَفَ – வரம்பு மீறினான், அதிகப்படியான பாவம் செய்தான் (இங்கு இணைவைத்தல், பாவங்களில் மூழ்குதல் என்பது குறிக்கப்படுகிறது).
• بِآيَاتِ رَبِّهِ – தன் இறைவனின் அத்தாட்சிகள் (வேத வசனங்கள், அறிவுத்தெளிவுகள், உலகில் காணப்படும் அத்தாட்சிகள்).
• أَشَدُّ – மிகக் கடுமையானது.
• أَبْقَى – நிலைத்திருப்பது, என்றும் முடிவில்லாதது.

விளக்கம்:

இவ்வாறே, நாம் நம் அத்தாட்சிகளை நிராகரித்து, வரம்பு மீறி பாவங்களில் மூழ்கியவர்களுக்கு இவ்வுலகிலேயே தண்டனைகளை வழங்குகிறோம். அவர்கள் தம் இறைவனின் தெளிவான அத்தாட்சிகள் முன்னிலையில் நிற்கும்போதும் அவற்றை நம்ப மறுத்து, தம் இச்சைகளைப் பின்பற்றி அநியாயம் செய்தார்கள். இவ்வுலகில் அவர்கள் பெறும் தண்டனைகள், அவர்களின் பாவங்களுக்கு ஏற்ற பிரதிபலனாகும்.

ஆனால், மறுமையின் தண்டனையோ இன்னும் கடுமையானது; ஏனெனில் அது என்றென்றும் நீடிக்கக்கூடியது. இவ்வுலக தண்டனைகள் தற்காலிகமானவை; மரணத்துடன் முடிந்துவிடும். ஆனால் மறுமைத் தண்டனை நிலையானது, முடிவில்லாதது. அது இவ்வுலகின் எந்தத் துன்பத்தையும் விட மிகக் கடுமையானது. எனவே, அறிவுடையோர் இவ்வுலகின் இன்பங்களுக்காக மறுமையின் நிலையான தண்டனையை இழந்துவிடக் கூடாது.

பயன்கள்:

1. இறைவனின் அத்தாட்சிகளை நிராகரித்து வரம்பு மீறுவது, உலகிலும் மறுமையிலும் தண்டனைக்குரியதாகும்.
2. இறைவனின் தண்டனை நீதியானது; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் செயலுக்கேற்ப பிரதிபலன் வழங்கப்படும்.
3. மறுமையின் தண்டனையின் நிலைத்தன்மையை உணர்ந்தால், மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விலகி நல்லறங்களில் ஈடுபடுவான்.
4. இவ்வுலகின் தற்காலிக இன்பங்களை விட, மறுமையின் நிலையான வெகுமதியே உண்மையான வெற்றியாகும். எனவே, அறிவாளிகள் மறுமையை நோக்கியே தம் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
5. இறைவனின் கருணையும், நீதியும் ஒருங்கே இருப்பதால், அவனை அஞ்சி நடப்பவர்களுக்கு நன்மையும், மீறுபவர்களுக்கு தண்டனையும் உண்டு என்பதை இது உணர்த்துகிறது.