Surja Ta Ha — Ajet 127

Kuptimet e fjalëve:

• أسرف (e teproi): do të thotë e kaloi kufirin në mëkate dhe iu dorëzua dëshirave të ndaluara.
• بآيات ربه (me shenjat e Zotit të tij): me argumentet dhe provat e qarta të Zotit të tij.
• أشد (më i ashpër): më i dhimbshëm dhe më i rëndë.
• أبقى (më i përhershëm): më i gjatë në kohë dhe më i qëndrueshëm, sepse nuk ka fund.

Tefsiri i ajetit:

Ashtu siç e dënuam atë që u largua nga shenjat Tona në këtë botë, ne e shpërblejmë çdo njeri që e tepron në mëkate dhe i dorëzohet dëshirave të ndaluara, duke i kthyer shpinën besimit në shenjat e qarta të Zotit të tij – duke përfshirë edhe atë që i bën shok Zotit – me dënime të rënda në këtë botë, si varfëria, frika dhe ngushtësia e jetës. Por dënimi i botës tjetër, ku ai do të ringjallet i verbër përjetësisht, është shumë më i ashpër dhe më i dhimbshëm se çdo dënim i kësaj bote ose i varrit, dhe është më i përhershëm, sepse nuk ndërpritet dhe as nuk mbaron kurrë, ndryshe nga vuajtjet e kësaj bote që kanë fund.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Drejtësia e Zotit është e përsosur: Ai nuk e lë pa ndëshkuar atë që e tepron në mëkate dhe refuzon besimin, por e dënon në këtë botë dhe në tjetrën.
2. Kujdes nga teprimi në mëkate dhe nga ndjekja e dëshirave të ndaluara, sepse kjo çon në hidhërim në këtë botë dhe në dënim të madh në botën tjetër.
3. Dënimi i botës tjetër është më i ashpër dhe më i përhershëm se çdo vuajtje e kësaj bote, prandaj njeriu i mençur duhet të përgatitet për atë botë dhe të mos mashtrohet nga kënaqësitë e përkohshme.
4. Besimi në shenjat e Zotit dhe reflektimi mbi to është shkak për shpëtim nga dënimi, ndërsa refuzimi i tyre është shkak për shkatërrim.
5. Mëshira e Zotit kërkon që njeriu të kthehet tek Ai para se të vijë dënimi, sepse dera e pendimit është e hapur për këdo që e tepron, përderisa nuk i ka ardhur fundi.