Surat Taha — Ayat 127

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَسْرَفَ (asrafa): ngluwihi wates, nindakake dosa lan maksiat, utawa mbuwang-mbuwang awake dhewe ing bab kang dilarang.
• نَجْزِي (najzī): menehi piwales utawa mbales.
• أَشَدُّ (asyaddu): luwih abot, luwih nglarani.
• أَبْقَى (abqā): luwih langgeng, luwih awet, ora ana pungkasane.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngandhani menawa piwales kanggo wong kang ngluwihi wates lan ora gelem percaya marang tanda-tanda kekuwasane Pangerane iku kaya mangkono. Wong kang wis kebacut nglakoni dosa, ngetutake hawa nepsu kang dilarang, lan nolak bukti-bukti kang cetha saka Pangerane, bakal diparingi piwales ing donya iki. Nanging kabeh iku mung sithik banget yen dibandhingake karo siksa ing akherat. Siksa ing akherat iku luwih abot lan luwih nglarani, sarta luwih langgeng lan ora ana pungkasane. Ora kaya urip kang sempit ing donya utawa siksa ing alam barzakh, siksa akherat iku tetep lan ora bakal kendhat. Mula, wong kang puguh ora gelem iman lan terus nglakoni maksiat, mesthi bakal nemoni piwales kang luwih nggegirisi ing akherat.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita supaya ora ngluwihi wates lan ora nglakoni dosa, amarga saben tumindak mesthi ana piwalese.
• Iman marang ayat-ayat Allah iku dadi kunci keslametan, mula aja nganti kita nglirwakake tanda-tanda kekuwasane Allah ing alam iki.
• Siksa akherat iku luwih abot lan langgeng tinimbang kasusahan ing donya, mula kita kudu luwih wedi marang akherat tinimbang marang donya.
• Ayat iki nuduhake gedhene katresnan Allah marang hamba-hambane, amarga dheweke ngelingake supaya padha taubat lan bali marang dalan kang bener sadurunge kasep.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat ngibadah lan ngedohi maksiat, amarga kita ngerti yen akherat iku langgeng lan piwalese adil.